تمايزبخشي اكتسابي علائم تجاري و معيارهاي احراز آن با نگاه تطبيقي به نظام‌هاي ايالات متحده، اتحاديه‌ي اروپا و ايران

تمايزبخشي، ركن اصلي يك علامت تجاري قابل حمايت بوده و منظور اين است كه يك علامت در مقايسه با ساير نشان‌هاي هويتي بتواند، كالاها و خدمات يك شخص را از ساير كالاها و خدمات، متمايز و خاص نمايد و قادر باشد منبع توليد را مشخص كند. اين مولفه معمولاً بايد به صورت ذاتي باشد، يا به عبارت ديگر علامت تجاري بايد در هنگام درخواست ثبت از اين ويژگي برخوردار باشد. اما برخي علائم در گذر زمان مي‌توانند به اين شاخصه دست يابند. اين دستاورد در پي سرمايه‌گذاري، تبليغات و فعاليت‌هاي مستمري است كه دارنده‌ي علامت انجام مي‌دهد. موضع كشورهاي مختلف درباره تمايزبخشي اكتسابي يكسان نيست. به‌ويژه كه علائم تجاري از يك نوع نيستند و امروزه شاهد گسترش علائم غيرسنتي و مدرن هستيم كه با رويكردهاي جديدي ارائه و نقش علامت تمايزدهنده را به خوبي ايفا مي‌كنند. اين پژوهش با روش تحليلي- توصيفي و رويكرد كتابخانه‌اي و ميداني تلاش دارد به مطالعه‌ي تطبيقي اين موضوع در نظام‌هاي منتخب بپردازد و سرانجام نتيجه مي‌گيرد كه اهميت اين علائم امروزه روشن شده و شاخص‌هايي مانند استفاده‌ي مستمر، توانسته در تثبيت آن موثر باشد. همچنين كفايت يا عدم كفايت هريك از معيارهاي اتخاذ شده در اثبات تمايزبخشي اكتسابي، به نظر رسيدگي‌كننده بستگي دارد. افزون براينكه، نشانه‌هايي از پذيرش آن در نظام حقوقي ايران قابل مشاهده است.