بررسي تعهدات ارائه‌دهنده‌‌ي خدمت در قرارداد حفظ و نگهداري با تطبيق در اصول حقوق اروپايي قراردادهاي خدمات‌محور و حقوق ايران

قرارداد حفظ و نگهداري يكي از انواع قراردادهاي خدماتي است كه ازجمله مصاديق آن قراردادهاي رايانش ابري، خدمات پاركينگ، رحم اجاره‌اي و غيره هستند. در اتحاديه اروپا اين قرارداد در قالب گروهي خاص از قراردادها، شناسايي گرديده و قواعد اختصاصي آن در دو سند اصول حقوق اروپايي قراردادهاي خدمات‌محور و سند چهارچوب مشترك مرجع، پيش‌بيني‌ شده است. مطابق اين قرارداد، يك‌طرف موظف به حفظ و نگهداري از مال سپرده‌شده در قبال دريافت اجرت مي‌گردد. در سند مذكور، تعهداتي براي ارائه‌دهنده خدمت شامل تعهد به تأمين اشيا و اشخاص مورد نياز (تأمين محل، تجهيزات و نيروي كار مناسب)، تعهد به مراقبت، تعهد به برگرداندن كالا، تعهد به انطباق و تعهد به ارائه گزارش، پيش‌بيني گرديده است. پژوهش حاضر به بررسي اين تعهدات در سند اصول حقوق اروپايي و تطبيق آن با حقوق ايران مي‌پردازد. به نظر مي‌رسد كشورهاي اروپايي با تدوين اسناد فوق در اين زمينه موفق عمل كرده‌اند و وجود قوانين ويژه در اين زمينه، باعث ايجاد رويه‌‌ي جديد و منسجمي گرديده است؛ بنابراين پيشنهاد مي‌گردد با توجه ‌به اينكه مقررات خاصي در حقوق ايران در مورد قرارداد حفظ و نگهداري پيش‌بيني نگرديده، قانون‌گذار براي رفع ابهامات در خصوص قرارداد مذكور و مسائل مرتبط با آن، در بخشي مجزا به قانون‌گذاري پرداخته تا با استفاده از تجربه كشورهاي اروپايي در اين زمينه به قواعد و مقررات منسجم دست‌يابيم.