مطالعه تطبيقي ماهيت اشاعه فحشاء در حقوق ايران، فرانسه و فقه اماميه

تبيين ماهيت اشاعه فحشاء، مستلزم آگاهي از هنجارها، ارزش‌‌ها و اصول رفتاري، اخلاقي و فرهنگي حاكم بر جامعه است. سوالي بنيادين كه مطرح است عبارت است از اين كه چه تشابه و تفاوت‌هايي بين نظام‌‌هاي حقوقي ايران و فرانسه و فقه اماميه در اين خصوص وجود دارد؟ در پژوهش حاضر با روش توصيفي- تحليلي اهم نتايج بدست آمده اين است كه در هريك از نظام‌‌هاي حقوقي ياد شده در صورتي كه فحشاء به معناي خاص آن (فعاليت جنسي خارج از چارچوب روابط زناشويي و ازدواج) به كار برده شود، هيچ يك از نظام‌‌هاي حقوقي ذكر شده اين رفتار را بي‌پاسخ نگذاشته، چرا كه باعث ورود خدشه و آسيب به حريم خانواده و ارزش‌‌هاي حاكم بر جامعه شده‌اند. در معناي عام تر، نه تنها فقهاي اماميه، بلكه قانونگذار ايراني تحت تأثير تعاليم ديني و اخلاقي، حساسيت بيشتري نسبت به ارزش‌‌هاي اخلاقي و ديني از خود نشان داده و نسبت به مخالفت‌هايي كه با اين ارزش‌‌ها مي‌‌شود برخوردهاي شديدي را روا مي‌‌دارد كه در اين خصوص حساسيت و يا برخوردهايي در نظام حقوقي فرانسه مشاهده نمي‌‌شود.