تأثير تمرين راه رفتن بر مقاومت انسولين، نيمرخ ليپيدي و تغييرپذيري ضربان قلب در سالمندان داراي ديابت نوع 2

پيش‌زمينه و هدف: اختلال در سيستم عصبي خودكار موجب عوارض ثانويه در سالمندان با بيماري ديابتي نوع دو مي‌شود. هدف از پژوهش حاضر تأثير تمرين راه رفتن بر مقاومت انسولين، نيمرخ ليپيدي و تغييرپذيري ضربان قلب در سالمندان داراي ديابت نوع 2 بود.مواد و روش كار: روش پژوهش حاضر از نوع نيمه تجربي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون بود. جامعه آماري پژوهش حاضر را كليه سالمندان ديابتي نوع دو شهر تهران تشكيل دادند. 30 مرد جودوكار به روش نمونه‌گيري در دسترس و به‌طور تصادفي در 2 گروه، گروه اول (تمرين راه رفتن)، گروه دوم (كنترل) تقسيم شدند. متغيرهاي خوني و قلبي قبل (24 ساعت قبل) و بعد از اجراي برنامه‌هاي تمريني (72 ساعت) از آزمودني‌ها گرفته شد. پروتكل تمريني شامل يك برنامه پياده روي 8 هفته‌اي بود كه با استفاده از مقاله كائو (2007) و همچنين پيشنهادات متخصصين در رابطه با طراحي و اجراي برنامه تمريني در افراد سالمند و ديابتي كه سه روز تمرين در هفته و شدت 35درصد حداكثر اكسيژن مصرفي يا 45درصد درصد ضربان قلب پيشنهاد كرده بودند طراحي شد.يافته‌ها: نتايج آزمون بين گروهي نشان داد كلسترول (0.020=P) و مقاومت انسوليني (0.006=P) در دو گروه تمريني و كنترل اختلاف معني‌داري داشت. SDNN (0.013=P)، rMSSD (0.005=P)، HF Power (0.001 P) و LF/HF Ratio (0.001=P) در دو گروه تمريني و كنترل اختلاف معني‌داري داشت. نتايج آزمون درون گروهي نشان داد مقاومت انسوليني (0.009=P) و LF/HF Ratio (0.020=P) در گروه تمريني در مرحله پس‌آزمون در مقايسه با پيش‌آزمون كاهش معني‌داري داشت. SDNN (0.003=P)، rMSSD (0.004=P) و HF Power (0.004=P) در گروه تمريني در مرحله پس‌آزمون در مقايسه با پيش‌آزمون افزايش معني‌داري داشت.بحث و نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج تحقيق مي‌تواند نتيجه گرفت كه يك دوره تمرين راه رفتن مي‌تواند منجر به بهبود مقاومت انسوليني و تغييرپذيري ضربان قلب در سالمندان با بيماري ديابتي نوع دو شود. لذا اين تمرينات به‌عنوان تدبيري جهت كاهش عوارض قلبي-عروقي در سالمندان با بيماري ديابتي نوع دو توصيه مي‌شود.