شماره ركورد
1369266
عنوان مقاله
مقايسه تأثير دهانشويه كلرهگزيدين با دهانشويه گياهي دينه در پيشگيري از پنوموني ناشي از ونتيلاتور در بيماران بستري در بخش مراقبتهاي ويژه
پديد آورندگان
علي كيايي ، بابك دانشگاه علوم پزشكي اصفهان - گروه بيهوشي , هاشمي ، تقي دانشگاه علوم پزشكي اصفهان - گروه بيهوشي , فاطمي ، يگانه دانشگاه علوم پزشكي اصفهان - مركز تحقيقات دانشجويي، دانشكده پزشكي , شتابي ، حميدرضا دانشگاه علوم پزشكي اصفهان - گروه بيهوشي
از صفحه
408
تا صفحه
416
كليدواژه
پنوموني مرتبط با ونتيلاتور , دهانشويه كلرهگزيدين , دهانشويه گياهي دينه , بخش مراقبتهاي ويژه
چكيده فارسي
پيشزمينه و هدف: استفاده از دهانشويهها در كاهش پنوموني مرتبط با ونتيلاتور در بيماران بستري در بخش مراقبتهاي ويژه مؤثر است. با توجه به اهميت كنترل و جلوگيري از بروز پنوموني مرتبط با ونتيلاتور، تصميم به مقايسه تأثير دهانشويه كلرهگزيدين با دهانشويه گياهي دينه در پيشگيري از پنوموني مرتبط با ونتيلاتور در بيماران بستري در بخش مراقبتهاي ويژه گرفته شد.مواد و روشها: در اين مطالعه كارآزمايي باليني، 80 بيمار بستري در بخش مراقبتهاي ويژه در دو گروه دريافتكننده كلرهگزيدين گلوكونات 0.2درصد و دهانشويه دينه وارد مطالعه شدند. دفعات، زمان و شيوه دهانشويه در هر دو گروه بهصورت سه بار در روز به مدت 5 روز، هر هشت ساعت انجام گرفت. ميزان بروز پنوموني مرتبط با ونتيلاتور و مرگومير در بيماران بعد از مصرف داروها موردبررسي قرار گرفت. در پايان اطلاعات وارد نرمافزار SPSS 23 شد و تحت آناليز قرار گرفت. يافتهها: در گروه كلرهگزدين 21 بيمار زن (52.5 درصد) و 19 بيمار مرد (47.5 درصد) و در گروه دينه 18 زن (45 درصد) و 22 بيمار مرد (55 درصد) بودند (0.655=P). ميانگين سن در گروه كلرهگزدين 7.92± 60.85 سال و در گروه دينه 6.93 ± 57.68 بود (0.060=P). ميزان بروز پنوموني مرتبط با ونتيلاتور در گروه كلرهگزيدين 10 درصد و در گروه دينه 12.5 درصد بود (0.999=P). پي آمد بيماران در گروه كلر هگزيدين 62.5درصد بهبودي كامل، 32.5درصد بهبودي با عارضه و 0.5 درصد مرگ و در گروه دينه 70درصد بهبودي كامل، 20درصد بهبودي با عارضه و 10درصد مرگ بود (0.363=P).نتيجهگيري: در بيماران تحت تهويه مكانيكي دهانشويه دينه برتري خاصي نسبت به دهانشويه كلرهگزيدين در پيشگيري از پنوموني مرتبط با ونتيلاتور نداشت.
عنوان نشريه
مطالعات علوم پزشكي
عنوان نشريه
مطالعات علوم پزشكي
لينک به اين مدرک