اثربخشي و ايمني درمان تركيبي سيتاگليپتين و متفورمين در مقايسه با درمان متفورمين به تنهايي در درمان بيماران با ديابت نوع دو: يك مرور نظام‌مند و متاآناليز

پيش‌زمينه و هدف: ديابت نوع دو يكي از شايع‌ترين بيماري‌هاي مزمن است كه با مقاومت انسوليني و افزايش ميزان قند خون همراه است و بر روي ابتلا، مرگ‌و‌مير، و كيفيت زندگي بيماران تأثير مي‌گذارد. اين مطالعه باهدف بررسي ايمني و اثربخشي درمان تركيبي سيتاگليپتين و متفورمين در مقايسه با درمان متفورمين به تنهايي در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو انجام گرفت. مواد و روش كار: يك جستجوي نظام‌مند در پايگاه‌هاي PubMed، Cochrane، Embase، Scopus و Web of Science تا سال 2021 انجام گرفت. ابزار متاآناليز كاكران براي ارزيابي كيفيت مطالعات استفاده شد. متاآناليز با استفاده از نرم‌افزار RevMan نسخه 5.3 انجام گرفت.يافته‌ها: نه مطالعه با جمعيت 5675 بيمار وارد مطالعه شدند. نتايج مطالعه نشان داد كه به‌استثناي مقايسه دوزهاي 1000 ميلي‌گرم در مقايسه با 100.1000 ميلي‌گرم، تفاوت معناداري در HbA1c بين دو گروه درماني مشاهده شد. FPG تنها در دوز 1000 ميلي‌گرم در مقايسه با 50.1000 ميلي‌گرم معنادار بود (P=0.0001). تفاوت معناداري در پيامد HOMA-B در دوزهاي موردبررسي مشاهده شد. در حاليكه هيچ تفاوت معناداري بين دو گروه درماني در پيامدهاي HOMA-IR و Fasting proinsulin مشاهده نشد. پيامد Proinsulin/insulin ratio تنها در دوز 1000 ميلي‌گرم در مقايسه با 50.1000 ميلي‌گرم معنادار بود (P 0000.1). پيامد يك عارضه جانبي يا بيشتر در دوزهاي 500 ميلي‌گرم در مقايسه با 50.500 (P=0.20) و 1000 ميلي‌گرم در مقايسه با 100.1000 در گروه تركيبي بيشتر بود (P=0.02).بحث و نتيجه‌گيري: يافته‌هاي اين متاآناليز نشان داد كه درمان تركيبي سيتاگليپتين و متفورمين اثربخشي بهتري در مقايسه با درمان متفورمين به تنهايي در بيماران با ديابت نوع دو نشان داد. عوارض جانبي قابل‌توجهي براي درمان تركيبي مشاهده نشد.