اثربخشي و ايمني انسولين زيرجلدي در مقايسه با انسولين وريدي در درمان بيماران با كتواسيدوز ديابتي: يك مرور سيستماتيك و متاآناليز

پيش‌زمينه و هدف: كتواسيدوز ديابتي (DKA) يك عارضه حاد و تهديدكننده زندگي است كه عمدتاً در افراد مبتلا به ديابت نوع 1 از نوع خودايمني رخ مي‌دهد. اين مطالعه باهدف بررسي اثربخشي و ايمني تزريق زيرجلدي انسولين در مقايسه با تزريق وريدي انسولين در درمان بيماران با كتواسيدوز ديابتي انجام گرفت.مواد و روش كار: يك جستجوي الكترونيك در پايگاه‌هاي PubMed، Cochrane Library، Web of Science، Scopus و Embase به‌منظور يافتن مقالات مرتبط تا سپتامبر 2023 انجام گرفت. هيچ محدوديتي براي زبان مطالعات در نظر گرفته نشد. ارزيابي كيفيت مطالعات با ابزار كاكرين انجام گرفت. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Comprehensive Meta-Analysis نسخه 3 انجام گرفت. يافته‌ها: نه مطالعه كارآزمايي باليني شامل 346 بيمار وارد متاآناليز شدند. نتايج نشان داد كه اختلاف معناداري بين دو گروه تزريق زيرجلدي انسولين و تزريق وريدي انسولين در پيامدهاي زمان رزلوشن كتواسيدوز ديابتي (مقدار اختلاف ميانگين = 0.062، فاصله اطمينان 95% (0.18- تا 0.31) (0.62 = P)، مقدار انسولين موردنياز براي رزلوشن كتواسيدوز ديابتي (مقدار اختلاف ميانگين = 0.041-، فاصله اطمينان 95% (0.45- تا 0.37) (0.84 = P)، و هايپوگليسمي (نسبت خطر = 1.02، فاصله اطمينان 95% (0.49 تا 2.12) (0.94 = P) بود. اين حالي بود كه اختلاف آماري معناداري بين دو گروه در ميانگين بستري در بيمارستان (مقدار اختلاف ميانگين: 0.57-، فاصله اطمينان 95% (1.07- تا 0.07-) (0.02 = P) مشاهده شد. بحث و نتيجه‌گيري: يافته‌هاي ما نشان داد كه بين تزريق زيرجلدي و وريدي انسولين در بيماران با كتواسيدوز ديابتي تفاوتي وجود ندارد هرچند كه ميانگين بستري در بيمارستان در تزريق زيرجلدي انسولين كمتر بود.