اثر حفاظتي پرازوسين بر استرس اكسيداتيو در قلب موش‌هاي صحرايي نر پير

پيش‌زمينه و هدف: افرايش ابتلا به بيماري‌هاي قلبي در پيري با افزايش استرس اكسيداتيو مرتبط است. با توجه به اثرات آنتي‌اكسيداني قوي پرازوسين، در اين مطالعه بر آن شديم تا اثر حفاظتي پرازوسين را بر استرس اكسيداتيو در بافت قلب موش‌هاي صحرايي پير موردبررسي قرار دهيم.مواد و روش‌ها: در اين مطالعه تجربي، 18 موش صحرايي نر نژاد ويستار در 3 گروه (6 موش در هر گروه) 1. جوان (3 ماهه)،، 2. پير (18 ماهه)، 3. پير+پرازوسين تقسيم شدند. حيوانات پير روزانه به مدت 1 ماه پرازوسين به شكل پودر Tocris Bioscience (Ellis ville, Mo)) 1 mg/kg,) حل‌شده در سالين، به‌صورت داخل صفاقي دريافت كردند. بعد از يك ماه حيوانات بي‌هوش شده و قلب آن‌ها خارج‌شده و جهت اندازه‌گيري شاخص‌هاي استرس اكسيداتيو استفاده شدند.يافته‌ها: نتايج اين مطالعه نشان دادند، پيري سبب افزايش ميزان MDA (مالون دي آلدئيد) و كاهش ميزان SOD (سوپراكسيد ديسموتاز) در بافت قلب موش‌هاي صحرايي نسبت به موش‌هاي جوان شد. استفاده از پرازوسين سبب كاهش معني‌دار ميزان MDA و افزايش معني‌دار ميزان SOD در بافت قلب موش‌هاي صحرايي پير شد.بحث و نتيجه‌گيري: استفاده از پرازوسين با كاهش استرس اكسيداتيو در قلب موش‌هاي پير اثرات محافظتي دارد.