محاسبه دز دريافتي نخاع در پرتودرماني سرطان مري؛ مقايسه شبيه‌سازي مونت‌كارلو و سيستم طراحي درمان

پيش‌زمينه و هدف: طناب نخاعي يكي از ارگان‌هاي در معرض خطر در پرتودرماني سرطان مري مي‌باشند. تفاوت بين توزيع دز محاسبه‌شده توسط سيستم طراحي درمان و دز واقعي رسيده به بيمار بستگي به الگوريتم محاسباتي سيستم طراحي درمان دارد كه در ناهمگوني‌هايي مانند طناب نخاعي، برجسته‌تر است. در اين مطالعه، توزيع دز سيستم طراحي درمان با محاسبات مونت‌كارلو در هر دو بافت همگن و ناهمگن مقايسه شده است. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه توصيفي-تحليلي، طرح درماني سه‌بعدي متشكل از چهار ميدان با استفاده از سيستم طراحي درمان CorPLAN از يك سيستم شتاب‌دهنده خطي زيمنس بر روي تصاوير CT انجام شد. از كد شبيه‌سازي مونت‌كارلوي EGSnrc نيز براي همان شرايط استفاده شد. توزيع دز به‌دست‌آمده از شبيه‌سازي و سيستم طراحي درمان با استفاده از منحني درصد دز عمقي و شاخص درصد اختلاف دز مقايسه شده است. يافته‌ها: با توجه به نتايج، ميزان خطا از سيستم طراحي درمان در بافت همگن كمتر از 3درصد بود، درحالي‌كه خطاي محاسباتي در ناهمگني طناب نخاعي معني‌دار بود (بيش از 5درصد).بحث و نتيجه‌گيري: دقت سيستم طراحي درمان CorPLAN در بافت همگن بيش از ناهمگني طناب نخاعي است. همچنين مي‌توان نتيجه‌گيري كرد كه كد مونت‌كارلوي مذكور به‌منظور شبيه‌سازي و ارزيابي توزيع دز در راديوتراپي قابل‌اعتماد بوده و در مواردي كه اندازه‌گيري عملي برخي پارامترهاي دزيمتريك غيرممكن يا دشوار باشد، مي‌توان از اين كد براي پيش‌بيني و بهينه‌سازي طرح‌هاي درماني استفاده نمود.