انسان به‌ مثابۀ رخداد خرد ‌ـ زبان؛ تفسيري ارسطويي ـ هايدگري از داستان «گزارشي به فرهنگستان» اثر فرانتس كافكا

اين پژوهش با واكاوي داستان «گزارشي به فرهنگستان» اثر فرانتس كافكا و ملاحظه‌ي آن درزمينۀ آراي ارسطو و هايدگر در تبيين انسان، كوشيده است تا به قرائت تازه‌اي از مفهوم انسان دست يابد. ارسطو بنياد انسان را مفهوم خرد يا لوگوس مي‌انگارد، او در سه اثر مهم خود يعني «سياست»، «اخلاق نيكوماخوس» و «شاعري» به كرّات اين عقيده را مطرح مي‌نمايد. اگرچه رأي ارسطو در تاريخ انديشه موردقبول واقع‌شده اما اين بدان معنا نيست كه ديگران درصدد تبيين قرائت‌هاي تازه از انسان برنيامده باشند. يكي از اين متفكران مارتين هايدگر است. هايدگر در مقاله‌ي «زبان» ضمن پرداختن به چيستي زبان، چيستي انسان را نيز مورد كاوش قرار مي‌دهد. به اعتقاد اين پژوهش تأكيد ارسطو بر اصالت خرد يا لوگوس از يك‌سو و تفسير هايدگر از انسان به مثابۀ هستندۀ زبان‌مند از سوي ديگر، مي‌تواند ما را به‌سوي نظرگاهي تازه رهنمون شود. بر اين اساس خرد و زبان نه يك‌سره متفاوت‌اند و نه كاملاً متشابه. اين دو مفهوم مي‌توانند در جهت تكميل يكديگر به كار گرفته شوند. با رجوع به داستان كافكا اين رويكرد به‌وضوح به چشم مي‌‌آيد. ذات انساني چيزي نيست مگر هم ‌صدايي خرد و زبان.