زيباشناسي سلبي از منظر آرنولد برلينت

آرنولد برلينت با تمركز بر تجربه حسي در زيباشناسي كه همواره با احساس مثبت همراه نيست، به تحليل پرسش چرائي و چگونگي منفي بودن ارزش‌هاي زيباشناختي مي‌پردازد تا گستره دامنه زيباشناسي از امر «زيبا» و كاربرد آن در حوزه هنري فراتر رود و چون زيباشناسي براي برلينت امري تجربي است، براي گشودگي اين دامنه، حالات زيباشناسي (ايجابي و سلبي) را مقوله‌بندي نمي‌نمايد و به شناسايي حالات زيباشناسي مي‌پردازد؛ بنابراين برلينت تجربيات حسي را كه داراي ارزش مثبت نيستند با عنوان «تحت زيبايي» نام‌گذاري مي‌كند. برلينت با معرفي مشخصه‌هاي نقدِمنفي در حوزه هنر، گستردگي زيباشناسي سلبي و اشكال گوناگون آن را در نسبت با نقد هنري آشكار مي‌نمايد. يكي ازاين‌گونه‌ها همان چيزي است كه معمولاً «ذوق بد» ناميده مي‌شود. با تبيين نسبت بين اخلاق و زيباشناسي سلبي، امكان ارزيابي اجتماعي و اخلاقي از ابژه‌هاي هنري و آلودگي‌هاي زيست‌محيطي پيش ‌روي مخاطبان قرار مي‌گيرد و با عبور از زيباشناسي ايجابي موضوعي نوين تحت عنوان «زيباشناسي سلبي فراتر از هنر» و تعمق در باب بحران محيط‌زيست براي مطالعه فراهم مي‌نمايد.