حكمت داستان‌سرايي در فرآيند طراحي معماري موزه

طراحي موزه، فرآيند چندبعدي و تركيبي است و رشته ها و مراحل مختلف را در بر مي گيرد. تقريباً از دهه 1930 ميلادي از داستان سرايي در فرآيند طراحي معماري موزه ها براي انتقال معاني و ارتباط نزديك با جهان و انسان استفاده شده است. داستان سرايي نوشتاري، كلامي، بصري و فضايي روش هاي مختلف براي ارتباط بر قرار كردن موزه ها با بازديدكنندگان خود هستند. در اين مقاله اين روش ها معرفي شده اند. همچنين نقش آن‌ها در فرآيند طراحي معماري موزه در سطوح مختلف بررسي شده است. براي اين موضوع از مفاهيم و تفاسير در زمينه هاي مختلف همچون فلسفه، زبان شناسي، هرمنوتيك، جغرافياي انساني، نظريه روايت، روان شناسي، نظريه معماري و موزه شناسي استفاده شده است. همچنين مرور ادبيات از منابع مرتبط، مشاهدات و تجربه هاي شخصي و ارزيابي نمونه هاي موردي براي تكميل بحث بكار رفته اند. موزه ملي دريانوردي استراليا (روايت غيرخطي) و موزه تاريخ هنگ كنگ (روايت خطي) به‌عنوان نمونه هاي موردي ازلحاظ خط داستان، مفاهيم، ايده ها و مصنوعات اصلي به‌طور كامل ارزيابي شده اند. دستاوردها نشان مي دهند كه در روش خطي نسبت به روش غيرخطي به‌صرف زمان و تمركز بيشتر براي درك روايت كلان نياز است. در روش خطي، طي مراحل مختلف و توجه به خط سير آن‌ها اجباري اما در روش غيرخطي اختياري است. در روش خطي يك روايت كلان وجود دارد اما در روش غيرخطي هر زمينه مي تواند به‌طور مستقل عمل كند. بر اين اساس، معماري موزه مي تواند از طريق فعاليت هاي كلامي تا فضايي و فعاليت هاي شناختي تا تجربه مجسم، محيط جذاب براي تجربه عملي و انتقال معاني ايجاد كند.