توسعۀ يك الگوي ساختاري ـ تفسيري از عوامل مؤثر بر تحقق حق به مسكن شايسته در ايران

دستيابي به مسكن شايسته حق هر فرد است و همۀ كشورها آن را در دستور كار قرار داده‌اند. در ايران علي‌رغم تأكيد بر مسكن شايسته در اصل ۳۱ قانون اساسي اما همچنان حق به مسكن شايسته در عمل تحقق نيافته است. ازاين‌رو پژوهش حاضر به دنبال توسعۀ يك الگو براي دستيابي به حق به مسكن شايسته است. پژوهش بر مبناي يك روش كيفي هدايت شده است. از روش مدل‌سازي ساختاري ـ تفسيري براي ارائۀ الگوي حق به مسكن شايسته و از تحليل ميك مك نيز براي خوشه‌بندي عوامل استفاده شده است. روش نمونه‌گيري هدفمند بوده و جامعۀ آماري نيز متخصصان مسكن هستند. يافته‌ها نشان مي‌دهند كه عواملي نظير 1) همگامي با ايديولوژي و باورهاي حاكم بر جامعه؛ 2) مناسبات مربوط به ساختار حكمروايي؛ 3) مناسبات مربوط به ساختار اجتماعي؛ 4) بهبود امنيت تصرف؛ 5) عدالت در تصرف؛ و 6) مقتضيات محلي بيشترين تأثير را در تحقق حق به مسكن شايسته دارند. يافته‌هاي اين پژوهش متوليان مسكن را نسبت‌به نحوۀ سياستگذاري خود اگاه مي‌كند و به آن‌ها متذكر مي‌شود كه بايد در رويۀ خود تجديد نظر كنند. آنان به جاي سياستگذاري متمركز بايد به سياستگذاري محلي (استاني‌سازي سياست مسكن) روي آورند.