مدل سازي تاثير پارامترهاي ساختاري شهر بر دماي سطح شهر مبتني بر قطعات حاصل از قطعه بندي شي گرا در شهر تهران

گرم شدن محيط زيست شهري يكي از پيامدهاي رشد شهري ناپايدار است. هدف اين پژوهش بررسي امكان مدل‌سازي تاثير پارامترهاي ساختاري شهر بر دماي سطح زمين در فصل تابستان در شهر تهران است. بدين منظور، از تصوير لندست-8 اخذ شده در سال 2018 به جهت محاسبه دماي سطح زمين استفاده شده و به منظور تعيين واحدهاي مطالعاتي در اين پژوهش از روش قطعه‌بندي شي گرا بر روي تصوير سنجنده سنتينل-2 سال 2018 استفاده گرديده و ميزان پوشش گياهي، جداسازي مناطق ساخته شده از مناطق ساخته نشده از اين تصاوير استخراج شده است. همچنين روش شبكه عصبي پرسپترون چند لايه و روش شبكه عصبي كانولوشن به منظور مدل‌سازي تاثير پارامترهاي ساختاري شهر بر دماي سطح زمين در طي فصل تابستان مورد استفاده قرار گرفته است. نتايج به دست آمده از انتخاب ويژگي به روش جنگل تصادفي براي فصل تابستان نشان مي دهد كه حضور پوشش گياهي و كاربري هاي شهري كه شامل مناطق مسكوني، مناطق تجاري و خدماتي، مناطق صنعتي، زمين هاي باير است، و نيز لايه هاي اطلاعاتي تراكم معابر و تراكم جمعيت در اين فصل بر تغييرات دماي سطح زمين تاثير گذار هستند. همچنين نتايج حاصل از مدل‌سازي و نتايج به دست آمده از آزمون آماري تي نمونه هاي جفت شده نشان دهنده برتري روش شبكه عصبي كانولوشن با ريشه ميانگين مربعات خطاي 0.61 درجه سانتي گراد، ضريب تعيين 0.62 و درصد خطاي برآورد 17.75 نسبت به روش شبكه عصبي پرسپترون چند لايه با ريشه ميانگين مربعات خطاي 0.82، ضريب تعيين 0.26 و درصد خطاي برآورد 23.34 است.