توسعه نظريه‌هاي ارتباط جمعي در محيط رسانه‌اي جديد

آشنايي با حوزه ارتباطات و رسانه و درك آن كه يكي از دلايل مهم صورت‌بندي‌هاي اجتماعي و فرهنگي است مستلزم نظريه‌پردازي، بازشناسايي و بازپردازي نظريه است. هدف مقالة حاضر بررسي وضعيت نظريه‌هاي ارتباط جمعي اجتماعي ـ رفتاري در محيط رسانه‌هاي جديد است. اين امر با استفاده از روش اسنادي و با استفاده از تكنيك‌هاي متعددي مانند: مقايسه تطبيقي، طبقه‌بندي و استفاده نظام‌مند از داده‌هاي اسنادي مرتبط دنبال شده است. در ابتدا مباني و زمينه‌هاي تفاوت‌هاي نظريه‌پردازي در رسانه‌هاي جديد با رسانه‌هاي جمعي با توجه به چهار مقولة احصاء شده از نظريه‌هاي اجتماعي ـ رفتاري شامل: محتواي ارتباطي، مخاطب (كاربر)، وسايل ارتباطي (رسانه) و مطالعة تأثير شناسايي شده است. سپس با درنظرداشتن ريشه‌هاي تاريخي و زمينه‌هاي شكل‌گيري هر نظريه، وضعيت نظريه‌هاي استفاده و رضامندي، برجسته‌سازي، چارچوب‌سازي، مارپيچ سكوت بررسي شده و به مفاهيم جديدي كه به اين نظريه‌ها اضافه شده پرداخته است. با نظر به يافته‌ها، به‌طوركلي مي‌توان اين گزاره را مطرح كرد كه هركدام از اين نظريه‌ها با توجه به شرايط و ويژگي‌هايشان در يك طيفِ زياد تا كم، در محيط رسانه‌هاي جديد توسعه يافته‌اند، به اين معنا كه نظريه‌هاي مذكور در عين حفظ ايدة اصلي‌شان، متأثر از مباني و زمينه‌هاي متفاوت رسانه‌هاي جديد با رسانه‌هاي جمعي توسعه يافته‌اند.