تبيين الگوي گزارشگري مسئوليت اجتماعي در ايران با استفاده از روش نظريه بنياد

هدف اصلي پژوهش حاضر، تبيين الگوي گزارشگري مسئوليت اجتماعي در ايران مي‌‌باشد. اين پژوهش از نوع اكتشافي با رويكردكيفي و با روش نظريه پردازي داده ‌بنياد است كه با  انجام مصاحبه با افراد خبره در حوزه گزارشگري مالي و اجتماعي و حفظ محيط‌ زيست در سال 1401 و 1402 به روش نمونه‌گيري هدفمند، به اشباع رسيده است. نتايج حاصل از پژوهش منجر به تبيين الگوي گزارشگري مسئوليت اجتماعي شامل شرايط علي، راهبردها و پيامدهاي ناشي از  ايجادگزارشگري مزبور گرديده است. مطابق يافته‌هاي پژوهش، شرايط علي شامل الزامات و مشوق‌هاي محيطي، شرايط اجتماعي، ويژگي‌هاي فرهنگي مذهبي و اقتصادي و سياسي كشور و ويژگي‌هاي بين‌المللي است. همچنين يافته‌هاي پژوهشگر نشان مي دهدكه براي تحقق هدف مزبور، راهبردهايي مانند توجه دولت و سازمان بورس، ايجاد بستر فرهنگي لازم در هيأت‌ مديره، تهيه چارچوب گزارشگري مربوطه، استقرار كميته مسئوليت اجتماعي در شركت‌ها، ايجاد زيرساخت‌هاي اجرايي لازم در جامعه ضروري است. پيامدهاي ايجاد گزارشگري مسئوليت اجتماعي شامل افزايش اعتماد اجتماعي، بهبود شرايط كسب و كار، ارتقا برند، حفظ محيط زيست و مديريت بحران هاي آتي مي باشد.  باتوجه به الزامي شدن گزارشگري مسئوليت اجتماعي براي شركت هاي بورسي، يافته‌هاي اين پژوهش مي‌تواند به بسترسازي مناسب گزارشگري مسئوليت اجتماعي در ايران كمك نمايد.