سارتر و جعل معنا: هستي‌شناسي وجود لِنفسه و نسبت آن با اخلاق انضمامي

انسان تنها موجود نيازمند به معنا مي باشد او به همان ميزان كه براي زنده ماندن به غذا احتياج دارد به معنا نيز همچون خوراك نمادين نيازمند است. در اين بستر است كه معناي زندگي يكي از مهم‌ترين موضوعات فلسفي، روان‌شناختي و ديني ، از چشم‌اندازهاي گوناگون مورد بررسي قرار گرفته و در حوزه‌هاي مختلف از آن سخن به ميان آمده است. به طور كلي دو ديدگاه در باب معنا در ميان متفكرين و فلاسفه وجود دارد. فيلسوفاني كه معنا را امري عيني، بيروني و مكشوف مي‌دانند و فيلسوفاني كه آن را امري دروني، انفسي و مجهول تلقي مي‌كنند كه از درون انسان برخاسته و وابسته به شخص(Subjective) بوده و سرچشمه‌ي آن اراده و گزينش‌ها و تعهدات انسان است. سارتر نيز از جمله متفكراني است كه معنا را امري دروني و جعل كردني مي‌داند. ما در اين پژوهش تلاش مي‌كنيم تا با بررسي نسبت ميان هستي‌شناسيِ وجود لنفسه و اخلاق انضمامي در فلسفه سارتر به مهمترين مسئله زيستي بشر امروز به طريق جعل معنا پاسخ دهيم. به اعتقاد سارتر آدمي ماهيت از پيش تعيين شده و ثابت ندارد؛ ماهيت او به واسطه‌ي انتخاب‌هايش همواره در حال ساخته شدن است. انسان به عنوان يك وجود لنفسه با تكيه بر آزادي خود مي‌تواند ارزش‌هاي اخلاقي مورد تاييد خود و جامعه‌اش را بسازد و با ايجاد حس تعهد و التزام معنايي براي زندگي جعل كند.