مقايسه حس مشترك در فلسفه اسلامي با نواحي همگرايي در علوم اعصاب

يكي از مهم‌ترين و پيچيده‌ترين حواس باطني انسان، حس مشترك است. حس مشترك اطلاعاتي مانند تصوير، طعم، صدا و امثال آن را در اشيا به‌وسيله‌ي حواس پنجگانه درمي‌يابد و اين اطلاعات را با يكديگر تركيب مي‌كند. تعريف اين حس در فلسفه اسلامي و علوم اعصاب تعريف مشتركي است. لكن علوم اعصاب از اين حس با عنوان نواحي همگرايي ياد مي‌كند. تخصص نواحي همگرايي در اين است كه ميان اطلاعاتي كه از طريق حواس پنجگانه در مورد يك شي‌ء به دست مي‌آيد پيوند برقرار مي‌كند. بنابراين گرچه نامي متفاوت براي تركيب اطلاعات حواس در علوم اعصاب و فلسفه اسلامي وجود دارد اما تعريف و كاركرد آن مشترك است. البته جهت اشتراك صرفاً به تعريف محدود نمي‌شود، و ادله‌ي اثبات وجود حس مشترك در فلسفه نيز مورد تأييد علوم اعصاب مي‌باشد. اما در فلسفه اسلامي يافته‌هاي علوم اعصاب صرفا بعد مادي ادراكات حس مشترك را تبيين مي‌كند. بر اين اساس سوالي كه در اين پژوهش مطرح است اين است كه با توجه به يافته هاي علوم اعصاب آيا مي‌توان از نظريات فلسفه اسلامي در مورد ادراكات حس مشترك استفاده كرد. بنابراين در اين نوشتار سعي بر اين است با روش توصيفي تحليلي استحكام نظريات فلسفه اسلامي در مورد حس مشترك با يافته‌هاي علوم اعصاب مقايسه و بررسي شود.