بررسي مقوله عرفان اجتماعي با رويكردي بر مباني هستي شناسي در انديشه امام خميني(ره)

روح حاكم و گفتماني مسلط بر عرفان، خداگرايي و توحيد است و نتيجه عرفان اجتماعي توحيد وجودي است به اين معنا كه خدا گرايي در همه سطوح و ساحات حضور بالفعل و ظهور عيني داشته و همه چيز از خدا، به سوي خدا، براي خدا و به ياري خداست و در همه فعاليت هاي اجتماعي اصالت از آنِ قيام لله است لذا سالك الي الله همه شئون وجودي اش در ارتباط با خدا تعريف و تنظيم شده و تحقق مي يابد روش اين تحقيق با رويكرد عقلي-نقلي بوده است كه ضمن تبيين مقوله هستي شناسي عرفاني به رابطه آن با عرفان اجتماعي و انديشه فكري امام خميني (ره) مي پردازد كه به عنوان عارفي حكيم و فقيه در متن جامعه حضور حداكثري يافته و با ايجاد جامعه توحيدي به نظام سازي ديني و ولايي پرداختندو معتقدند كه عرفان ماهيت اجتماعي حداكثري در ساحات هدايت، تربيت و مديريت داشته و عارفان بعد از طي اسفار باطني و منازل سلوكي رسالت هدايتي – تربيتي جامعه را بر عهده دارند.