سنجش تلفيق انگاري روش فلسفي ملاصدرا

ملاصدرا اولين انديشمندي است كه در راستاي وصول به‌واقع جامع، آشكارا از جمع منابع سه‌گانه - وحي، شهود و برهان - سخن گفته و آن را به گونه اي روشمند در فلسفه خود بكار گرفته است. يكي از تفسيرهاي اين نظريه، «رهيافت ميان‌رشته‌اي» يا همان «تلفيق» است. «تلفيق» در اينجا به معناي بهره‌گيريِ هوشمندانه، منطقي و منسجم از سه منبع مذكور است. ما در اين پژوهش، تفسير مذكور را به بوته‌ نقد برده‌ايم تا عيار آن روشن شود و مشخّص گردد كه آيا چنين تفسيري پاسخگوي مسائلي كه صدرا در پي آن بوده، هست يا نه؟ نتيجه اينكه در پنج محور اين تفسير را قابل‌اصلاح و تكميل يافتيم. اول، بيان‌نكردن چگونگي عملكرد اين رهيافت، دوم بكار نبستن تلفيق در تمام فلسفه متعاليه، سوم عدم بيان جايگاه اين منابع، چهارم انحصار تلفيق در روش فلسفي و آخرين آنها پاسخ‌گو نبودن اين تفسير از حل مسائلي كه ملاصدرا به دنبال حل آنها بوده است