«اثبات» يا «ابطال» تأملي در نقش تجربه در علم تجربي

تمييز معرفت تجربي از معرفت غير تجربي، يكي از مسائل مهم معرفت شناسي است. ملاك تمايز علم از معرفت هاي غير تجربي در واقع به تعيين نقش تجربه در علم باز مي گردد. نگاه سنتي و استقراءگرا، نقش تجربه را تأييد سخنان علمي مي داند. از اين ديدگاه، قضيّه ي علمي قضيّه اي است كه بتوان با روش تجربي آن را تأييد و سرانجام اثبات كرد. فيلسوف معروف علم، كارل پوپر، در آغاز قرن بيستم معيار ابطال پذيري را به عنوان ملاك تمييز علم از ديگر انواع معرفت پيشنهاد كرد. نويسنده در مقاله ي حاضر درصدد است با اشاره به برخي از انتقاداتي كه به نظريه ي پوپر ايراد شده است، نتيجه ي معرفت شناختي راي او را آشكار كند كه در علم تجربي نه اثبات قطعي ميسر است و نه ابطال قطعي. اين نكته ي مهم، تاكيدي بر سرشت ظني علم تجربي است.