ارزيابي چارچوب تاب‌آوري معيشتي در برابر تغييرات اقليمي (موردپژوهي: روستاهاي منطقه گردشگري شهرستان سامان)

با افزايش پديده تغيير اقليم، فعاليت‌هاي معيشتي روستايي كه مستقيماً به منابع طبيعي مانند كشاورزي، زمين، آب و جنگل‌ها وابسته است، در سطح جهاني تحت تأثير نامطلوب قرار گرفته است. از اين رو پژوهش حاضر به ارزيابي چارچوب تاب‌آوري معيشت در برابر تغييرات اقليمي در روستاهاي گردشگري شهرستان سامان پرداخته است. پژوهش حاضر از نظر هدف، كاربردي و بر اساس روش، توصيفي- تحليلي مي‌باشد. در اين راستا از روش پيمايشي با به كارگيري پرسشنامه استفاده شده است. جامعة آماري اين تحقيق، خانوارهاي 23 روستاي شهرستان سامان است. حجم نمونه 354 خانوار از ميان 11 روستاي منتخب گردشگري است كه با نسبت جمعيت هر روستا و با روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. روش تجزيه و تحليل داده‌ها آزمون‌هاي ميانگين، T تست تك نمونه‌اي و آنوا در نرم افزار SPSS بوده است. نتايج نشان داده است تاب‌آوري معيشت روستاهاي مورد مطالعه در شهرستان سامان بسيار نوسان داشته است اما به طور كلي در اكثر شاخص‌ها مردم محلي رضايت بسيار پاييني را نشان داده‌اند. تنها شاخص‌ «ظرفيت تحمل» كه با استفاده از سرمايه‌هاي معيشتي سنجيده شده است از نظر 4 مؤلفه اصلي تاب‌آوري معيشتي به طور قابل توجهي بالاتر از «خودسازماندهي»، «ظرفيت يادگيري» و «تنوع» بود كه سرمايه اجتماعي مهم‌ترين مؤلفه فرعي «ظرفيت تحمل» است. بنابراين نتيجه كلي از ارزيابي تاب‌آوري معيشتي در روستاهاي شهرستان سامان نشان مي‌دهد علي‌رغم وجود سرمايه‌هاي با اهميتي چون سرمايه اجتماعي، انساني و محيطي وضعيت ديگر شاخص‌هاي تاب‌آوري معيشت در وضعيت مطلوبي قرار ندارد.