ارزيابي تاب آوري كلانشهر اصفهان در برابر خشكسالي

با تغييرات آب‌وهوايي، مخاطرات طبيعي خطيري نظير خشكسالي و تنش‌هاي آبي گريبان‌گير شهرها شده‌اند. به ‌طوري‌ كه وقوع مكرر خشكسالي‌ها مانع توسعه پايدار شهري شده‌اند. دركنار اين چالش‌، رويكرد نوين تاب‌آوري شهري در برابر خشكسالي به مديران شهري كمك مي‌كند تا ميزان سازگاري شهرها با تنش‌هاي محيطي را اندازه‌گيري كنند. از اين‌رو هدف كلي اين مطالعه ارزيابي تاب‌آوري كلان‌شهر اصفهان در برابر خشكسالي با استفاده از چارچوبي است كه ابعاد و سنجه‌هاي اقتصادي، اجتماعي، زيست‌محيطي و نهادي را ادغام مي‌كند. نوع پژوهش كاربردي و روش بررسي آن توصيفي-تحليلي است. ابتدا فهرستي از سنجه‌ها و متغيرها بر اساس مطالعات اسنادي-كتابخانه‌اي تدوين شد. سپس تاب‌آوري كلان‌شهر اصفهان از سال 1390 الي 1400 در برابر خشكسالي توسط 22 سنجه و 31 متغير مورد ارزيابي قرار گرفت. در ادامه به‌ منظور تعيين ميزان اهميت هر سنجه يا متغير از روش تلفيق سوارا بهره گرفته شد. يافته‌ها گوياي آن است كه تاب‌آوري كلان‌شهر اصفهان در سال‌هاي 1390، 1391، 1394، 1397، 1398 و 1400 در برابر خشكسالي و كمبود آب افزايش (امتيازها نزديك به عدد يك و بين 0.43-0.51) اما در سال‌هاي 1392، 1393، 1395، 1396 و 1399 كاهش يافته (امتيازها نزديك به عدد صفر و بين 0.32-0.42) است. به طور كلي ميزان تاب‌آوري كلان‌شهر اصفهان طي دهه 1400-1390 در برابر خشكسالي در وضعيت مطلوبي قرار نداشته و شهر اصفهان نيازمند تهيه واكنش‌ها و اقدامات متقابلي است كه اثرات و پيامدهاي خشكسالي را كاهش دهد. چنانچه اين مهم به وقوع نپيوندد، جامعه شهري اصفهان زير بار آسيب‌هاي ناشي از خشكسالي و كمبود آب كمر خم مي‌كند.