تأثير سطح دسترسي به اينترنت بر نرخ بيكاري در مديريت بحران‌هاي همه‌گيري (مورد كوويد 19)

هدف: پژوهش حاضر به دنبال مقايسه اثرات ناشي از دسترسي به اينترنت بر نرخ بيكاري در دو دوره زماني قبل از بحران همه‎گيري و بعد از آن است. طرح پژوهش/ روش‏‌شناسي/ رويكرد: روش پژوهش از نوع تحليل علّي است. با تخمين دو مدل رگرسيوني به روش داده‌هاي تابلويي براي دوره همه‌گيري كرونا و سال‌هاي پيش از آن، به مقايسه تاثير شاخص دسترسي به اينترنت در اين دو دوره زماني بر نرخ بيكاري در كشورهاي اتحاديه اروپا و منا پرداخته شده است. يافته ‌ها: افزايش 10 درصدي در سطح دسترسي كاربران به اينترنت در شرايط همه‌گيري كوويد 19 به كاهش ۰/۱ درصدي و در دوره قبل از كرونا تنها به كاهش ۰/۰۴ درصدي در نرخ بيكاري منجر شده است. ارزش/ اصالت پژوهش: سهم پژوهش حاضر بررسي تاثير دسترسي به اينترنت بر نرخ بيكاري از جنبه فراهم‎‎سازي شرايط دوركاري در قرنطينه‌هاي عمومي ناشي از همه‏‌گيري كرونا است. پيشنهادهاي اجرايي/ پژوهشي: براي مديريت بهتر بحران‌هاي همه‌گيري در آينده، سياستگذاران حوزه فناوري اطلاعات و ارتباطات نبايد از درجه اهميت تاثير دسترسي به اينترنت بر نرخ بيكاري غافل بمانند. در اين راستا دسترس‎پذيري به اينترنت، مديريت نحوۀ حمايت از بنگاه‌ها، تقويت توان صادراتي و گسترش خدمات دولت الكترونيك به عنوان راهكارهاي اجرايي پيشنهاد گرديد.