گاهان و تقسيم زمان در گويـش روســتـاي بــيــمــرغ گنـــاباد

پژوهش و بررسي گويش‌هاي اصيل فارسي از جمله پژوهش‌هايي است كه براي پژوهشگر لذتي دوچندان همراه دارد و همچنين دستاوردهاي حاصل از آن مي‌تواند دست‌مايهٔ كارگزاران فرهنگي كشور قرار گيرد و راهگشاي پژوهش‌هاي بعدي در اين مسير باشد. خراسان بزرگ كه خاستگاه زبان فارسي دري بوده است، هنوز از يك ويژگي منحصربه‌فرد برخوردار است و آن دور بودن گويش بسياري از از تغييرات گستردهٔ زباني است. گويش شهرهايي چون گناباد، قاين، تايباد، تربت‌حيدريه به‌گونه‌اي است كه كمترين تغييرات را در طول زمان شاهد بوده است و مقايسۀ گويش و واژگان مردم اين مناطق با منابع مكتوب قرن‌هاي چهارم و پنجم شاهدي بر اين مدعاست. پژوهش پيش رو كه با دقت نظر و جستجو در بخش كوچكي از گويش روستاي بيمرغ شهرستان گناباد صورت گرفته است، نشان دهندهٔ اهميّت زمان و تقسيم‌بندي و نام‌گذاري آن نزد مردم اين ديار است. اين پژوهش نشان خواهد داد مردم اين منطقه با روش‌هاي جالب‌توجهي تقسيم‌بندي‌هاي متنوعي از زمان را در طول شبانه‌روز و همچنين در طول ماه و سال انجام داده‌اند. توجه به شغل اكثر مردم اين منطقه كه كشاورزي و دامداري بوده است، دلايل خوبي براي نحوه تقسيم‌بندي‌هاي زمان و تنوع آن فراهم مي‌آورد.