بررسي معنايي جامعه شناسي در ايران

در بررسي تحولات توسعه اي جامعه شناسي در ايران، تغييرات كمي و كيفي، به عنوان شاخصي مهم در شناخت اين تحولات مورد توجه بوده است. اين مطالعه بر اساس رويكرد نسلي، به بررسي متوني مي پردازد كه جامعه شناسي در ايران را مورد بررسي قرار داده اند. در بررسي معناي جامعه شناسي در ميان نسل ها اين پرسش مطرح مي شود كه رويكردهايي كه در گذشته، جامعه شناسي را مورد بررسي قرار داده اند چگونه بوده اند و تا به امروز چه تغييراتي داشتند؟ با استفاده از روش تحليل محتواي كيفي  به بررسي محتواي 186 آثار مكتوب پرداخته شد كه در دهۀ70 و 80 به طور اختصاصي، جامعه شناسي در ايران را مورد بحث و بررسي قرار داده اند. گفتمان حاكم بر تحليل هاي موجود از جامعه شناسي در ايران، گفتمان توسعه با جهت گيري آسيب شناسانه است. نسل سومي و چهارمي ها، جامعه شناسي را در خدمت توسعۀ ملّي و حل مسائل اجتماعي مي بينند. اما نسل جديد، كمتر سياست را برجسته مي كند و گرايش بيشتري به  تاريخ و رويكردهاي كيفي در بررسي جامعه شناسي در ايران دارد.