مطالعۀ عوامل زمينه اي احساس حقارت در بين زنان مطلقۀ شهر تهران

اين تحقيق، پژوهشي كيفي است كه به دنبال يافتن عوامل زمينه اي احساس حقارت در بين زنان مطلقۀ شهر تهران مي باشد. نمونه هاي مورد مطالعه در پژوهش حاضر، شامل 34 زن مطلقه است كه در محدودۀ سني 21 تا 58 سال قرار دارند. در ابتدا پرسشنامۀ احساس حقارت در بين زنان مطلقه توزيع شده است و افرادي كه نمرۀ بالاتر از 42 را كسب كردند، با آن ها مصاحبه انجام شده است. گزاره هاي به دست آمده، شامل 5 مضمون اصلي و 23 مضمون فرعي و يك مضمون هسته اي است. مضامين فرعي به دست آمده شامل تحصيلات پدر و مادر، سطح فرهنگ خانواده، فشارهاي اقتصادي، ابتلا به مواد مخدر يا مشروبات الكلي، فقدان والدين مقتدر، بيماري والدين، كنترل افراطي خانواده و جبران افراطي خانواده، رفتارهاي معيوب اعضاي خانواده، رفتارهاي معيوب ديگران، كينه، خشم، پشيماني، خودمتهم سازي،  كناره جويي، ناچيزشماري، بهانه جويي، پرخاشگري، عدم ارضاي نيازهاي رواني از سوي والدين، عدم مهارت حل مسأله، تغيير حضانت فرزند و ترس از قضاوت هاي ديگران مي باشند. مضامين اصلي اعم از زندگي قدرت طلبي و برتري جويي، روابط بين فردي ضعيف، تمايلات محافظتي و احساس نابسندگي و ناايمني مي باشند. مضون هسته اي اين پژوهش با توجه به سؤال پژوهش تحت عنوان احساس حقارت است. با توجه به گزاره هاي بدست آمده، پژوهش حاضر شامل سه سنخ مي باشد. سنخ اول، زنان مطلقۀ كمتر از 30 سال؛ سنخ دوم، زنان مطلقۀ بالاي 30 سال و سنخ سوم، زنان مطلقۀ بالاي 50 سال است. در هر يك از اين سنخ ها، برخي عوامل زمينه ساز نسبت به سنخ ديگر، پررنگ تر است. در سنخ اول، كنترل و جبران افراطي خانواده، رفتارهاي معيوب خانواده و ديگران و ارتباط با جنس مخالف از طريق فضاي مجازي در سنخ دوم، تغيير حضانت فرزند، ارتباط با جنس مخالف و شكل گيري ازدواج موقت، عدم حل مسأله و استفاده از مواد و مشروبات الكلي و در سنخ سوم، كينه، خشم، پرخاشگري و پشيماني به دست آمده است.