يك مدل بهينه‌سازي رياضي براي تخصيص فضاي فيزيكي به نيازمندي‌هاي دانشگاهي

هدف: مساله تخصيص فضاي فيزيكي به نيازهاي دانشگاهي يكي از مسايل بهينه‌ سازي پيچيده است كه مجموعه‌اي از نيازهاي آموزشي و پژوهشي محدود را به مجموعه‌اي از منابع با رعايت مجموعه‌اي از محدوديت‌ها، توزيع مي‌كند. با توجه به پيچيدگي اين مساله، تكنيك‌هاي متعددي مبتني بر روش‌هاي ابتكاري پيشنهاد شده است. در اين مقاله، يك مدل رياضي از نوع برنامه‌ ريزي اعداد صحيح براي فرموله كردن اين مساله ارايه مي‌شود.روش‌شناسي پژوهش: براي حل مدل از روش گراديان كاهشي استفاده مي‌شود و پارامترهاي آن تنظيم مي‌گردند. براي ارزيابي مدل و راه ‌حل پيشنهادي، داده‌ها و امكانات يكي از دانشكده‌هاي نوپا در دانشگاه علامه طباطبايي در تهران، مورد آزمايش قرار مي‌گيرد. تعداد 11 نيازمندي و 18 فضاي فيزيكي قابل تخصيص در اين دانشكده تعريف شده است، بنابراين تعداد 198 متغير تصميم‌گيري با دامنه ارزش‌هاي صفر و يك، در مدل وجود دارد. در ارزيابي، چندين سناريو ايجاد مي‌ شود و نتايج هر يك از سناريوها مورد مقايسه قرار مي ‌گيرد.يافته‌ها: مدل و راه‌ حل ارايه شده، يك روش عمومي است و مي‌تواند براي ساير دانشكده‌ها و دانشگاه‌هايي كه با محدويت فضا مواجه مي‌باشند، مورد استفاده قرار گيرد.اصالت/ارزش افزوده علمي: در اين مقاله، يك مدل رياضي براي فرموله كردن مساله تخصيص فضاي فيزيكي كه يكي از مسايل مهم تصميم‌ گيري براي سازمان‌ها و موسسه‌هاي آموزشي و پژوهشي است ارايه شد.