تحليل جامعه‌شناختي تعيين‌كننده‌هاي احساس يأس و نااميدي در بين سالمندان شهر اهواز

امروزه كمابيش در تمام جوامع پديدۀ سالمندي مسئله‌اي مهم به شمار مي‌رود و مسائل سالمندان و فراگرفتن سياست‌گذاري‌هاي بايسته دربارۀ آن‌ها يك نگراني مشترك جهاني است. از سوي ديگر، احساس يأس و نااميدي در سالمندان ازجمله مشكلات فراگير آن‌هاست كه افزايش اميد سالمندان، سلامت جسماني و ارتباطات اجتماعي ايشان را تا اندازه زيادي تحت‌الشعاع قرار مي‌دهد. هدف پژوهش حاضر، تحليل تعيين‌كننده‌هاي اجتماعي و فرهنگي مؤثر بر احساس يأس و نااميدي در ميان سالمندان شهر اهواز است. در اين پژوهش، ۳۷۰ نفر از سالمندان شهر اهواز با به‌كارگيري روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي به‌عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. نتايج نشان داد بين تعيين‌كننده‌هاي اجتماعي و فرهنگي و احساس نااميدي سالمندان رابطۀ معناداري وجود دارد و ۳۰% از اين احساس به‌واسطۀ متغيرهاي تعيين‌كنندۀ اجتماعي و فرهنگي تبيين و پيش‌بيني مي‌شود. همچنين، حمايت اجتماعي و سرمايۀ اجتماعي به ترتيب بيشترين تأثير را بر احساس يأس و سالمندان داشتند. بر اين پايه، پرداختن به مسائل و نيازهاي سالمندان و دورۀ سالمندي به‌عنوان يكي از برجسته‌ترين دستاوردهاي توسعه، ضرورتي اجتماعي است. همچنين، بررسي رفتارهاي مرتبط با تندرستي و كيفيت زندگي اجتماعي آنان ازجمله احساس يأس و نااميدي، موضوع مهمي است كه نيازمند سياست‌هاي علمي، اجتماع‌محور و بنيادي است.