ارتباط خودارزيابي باليني با هوش هيجاني در دانشجويان پيراپزشكي دانشگاه علوم پزشكي بوشهر سال 1397

مقدمه: خودارزيابي بعنوان نشانگر كيفيت عملكرد باليني تحت تآثير عوامل متعددي است. شناخت فاكتورهاي موثر مي‌تواند در برنامه‌ريزي براي بهبود عملكرد باليني موثر باشد. پژوهش حاضر با هدف تعيين ارتباط خودارزيابي باليني با هوش هيجاني در دانشجويان پيراپزشكي انجام گرديد.روش: مطالعه حاضر از نوع توصيفي- تحليلي است كه در سال 1397 بر روي 145 دانشجوي پيراپزشكي دانشگاه علوم پزشكي بوشهر به روش تمام‌شماري انجام شد. جهت جمع آوري اطلاعات از فرم اطلاعات دموگرافيك، پرسشنامه استاندارد هوش هيجاني سيبريا شرينگ و پرسشنامه محقق ساخته خودارزيابي باليني استفاده گرديد. براي توصيف داده‌ها از ميانگين، انحراف معيار، ميانه و جداول فراواني استفاده شد. براي تحليل داده‌ها از رگرسيون خطي تك متغيره و متعاقب آن رگرسيون خطي چند متغيره سلسله مراتبي با روش همزمان استفاده شد. داده‌ها با استفاده از نرم افزار spss ويرايش 19مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. براي همه موارد، سطح معني‌داري كمتر از 0.05 تعيين گرديد.يافته ها: ميانگين سني شركت كنندگان در پژوهش 2.10±22.72 سال بود. ميانگين نمره كل هوش هيجاني و خودارزيابي به ترتيب 8.54±59.38 و 9.96±74.59 بود. سه متغير سن، ديدگاه دانشجو در مورد وضعيت تحصيلي خود و هوش هيجاني روي هم 20 درصد از تغييرات خودارزيابي را تبيين نمودند. بين هوش هيجاني با خودارزيابي ارتباط آماري مثبت و معني‌دار (0.009=P، 0.208=β) وجود داشت.نتيجه گيري: نظر به اينكه كسب مهارت‌هاي باليني توسط دانشجويان نقش چشمگيري در موفقيت شغلي آنان در آينده دارد و با توجه به ارتباط مستقيم هوش هيجاني با خودارزيابي باليني،لازم است آموزش مهارت‌هاي اجتماعي و هيجاني در برنامه آموزشي دانشگاه‌ها گنجانده شود.