اثربخشي روان‌درماني مثبت گرا بر تاب آوري و پيشرفت تحصيلي دانشجويان علوم پزشكي

مقدمه: دانشجويان علوم پزشكي با فشارها و چالشهايي زيادي در طول دوره تحصل خود مواجه هستند، حجم بالاي تكاليف، يادگيري ها، آزمون ها، دوره هاي باليني و ارتباط با بيماران كه مي تواند انگيزه پيشرفت آنها را دستخوش تغييرات نامطلوبي نمايد. پژوهش حاضر، با هدف تعيين اثربخشي رواندرماني مثبت گرا بر تاب‌آوري و پيشرفت تحصيلي دانشجويان علوم پزشكي انجام گرفت.روش: پژوهش حاضر از نظر روش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون همراه با گروه آزمايش و كنترل بود و  جامعه آماري كليه دانشجويان علوم پزشكي دانشگاه شهيد بهشتي تهران كه به شيوه نمونه گيري در دسترس انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش ) 15 نفر)  و كنترل (15 نفر) جايگزين شدند. گروه آزمايش در هشت جلسه 90 دقيقه اي مداخله مبتني بر آموزش رواندرماني مثبت گرا را دريافت كردند و گروه كنترل در ليست انتظار ماندند. ابزار اندازه گيري مورد استفاده در پژوهش، پرسشنامه تاب آوري كانر و ديويدسون (2003) و معدل كل به عنوان سنجش پيشرفت تحصيلي بود.يافته ها: تجزيه و تحليل اطلاعات به دست آمده در دو بخش توصيفي و استنباطي (كوواريانس تك متغيري) انجام پذيرفت و نتايج نشان داد كه آموزش رواندرماني مثبت گرا تاب آوري دانشجويان را بهبود بخشيده است. همچنين نتايج نشان داد كه آموزش رواندرماني مثبت گرا ميزان پيشرفت تحصيلي (معدل كل) دانشجويان را نيز افزايش داده است.نتيجه گيري: بنابراين مي توان گفت كه آموزش رواندرماني مثبت گرا روشي موثر به منظور افزايش تاب آوري و  پيشرفت تحصيلي در دانشجويان است.