اثربخشي زوج درماني گروهي بر صميميت جنسي و دلزدگي زناشويي در زوجين داراي تعارضات زناشويي

مقدمه: تعارضات زناشويي امري اجتناب ناپذير است كه در سايه آموزش و مهارت‌هاي اجتماعي تا حدي زيادي مي‌توان آن را تقليل داد. هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي زوج درماني گروهي بر صميميت جنسي و دلزدگي زناشويي زوجين داراي تعارض زناشويي بود. روش كار: روش پژوهش، شبه ‌آزمايشي و از نوع پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل و از نظر هدف نيز پژوهشي كاربردي بود. جامعه آماري پژوهش كليه زوجين داراي تعارض زناشويي شهر سنندج(30 زوج) در نيمه اول سال 1398 بودند كه به صورت تصادفي در 2 گروه آزمايش و كنترل (هر كدام 15 زوج) قرار داده شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه‌هاي صميميت جنسي بطلاني(1398) و دلزدگي زناشويي پاينز( 1996) بود كه شركت كنندگان قبل و بعد از مداخله آن را تكميل كردند. پايايي ابزار بر اساس آزمون آلفاي كرونباخ(0.88) حاصل شد. براي گروه آزمايش 10 جلسه (90 دقيقه‌اي)  و در هر هفته 1 جلسه و در طي 2 ماه، آموزش زوج درماني ارائه شد و براي گروه كنترل هيچ مداخله‌اي انجام نگرفت. براي تجزيه و تحليل داده‌ها نيز از تحليل كوواريانس يكراهه و چندراهه استفاده شد. يافته‌ها: تحليل داده‌ها نشان داد كه زوج درماني گروهي با تأثير 0.87 و سطح معناداري (0.001 p) موجب بهبود صميميت جنسي شده است. همچنين  اموزش زوج درماني با تأثير 0.86 موجب كاهش دلزدگي زناشويي زوجين شد (0.001 p). نتيجه‌گيري: زوج درماني گروهي يك مداخله مؤثر است كه باعث بهبود صميميت جنسي و كاهش دلزدگي زناشويي زوجين داراي تعارضات زناشويي مي‌شود.