الگوي ساختاري رابطه بين ارتباط والد- فرزند و سبك‌هاي تصميم‌گيري با ميانجيگري تنظيم شناختي هيجان

سبك هاي تصميم گيري در دوره نوجواني به عنوان دوره حساس رشد كه فرد در معرض هيجانات شديد و گذرا قرار دارد، از اهميت خاصي برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي تنظيم شناختي هيجان در رابطه بين ارتباط والد- فرزند و سبك هاي تصميم گيري انجام شد. روش كار: مطالعه حاضر، توصيفي-همبستگي و از نوع مدل سازي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تهران در سال تحصيلي 1400-1399 بود. به صورت نمونه گيري خوشه اي تصادفي تعداد 723 نفر انتخاب شدند و از آنها خواسته شد تا به پرسشنامه ها به صورت آنلاين پاسخ دهند. ابزار گردآوري داده ها شامل پرسشنامه سبك هاي تصميم گيري، پرسشنامه الگوي ارتباط والد - فرزند و پرسشنامه تنظيم شناختي هيجان بود. يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد كه سبك تصميم گيري اجتنابي (0.19) و آني (0.18) با الگوي رابطه والد-فرزند امنيت مدار و سبك تصميم گيري اجتنابي (0.24) با الگوي رابطه والد-فرزند آزادي مدار داراي همبستگي مثبت معنادار در سطح 0.01 بود. همچنين تنظيم شناختي هيجان در رابطه بين ارتباط والد- فرزند و سبك هاي تصميم گيري داراي نقش ميانجي بود (0.01 P). شاخص هاي برازش نيز گوياي برازش مناسب مدل بودند. نتيجه گيري: بر اساس نتايج حاصل از اين مطالعه، متخصصان فعال در زمينه كار با نوجوانان مي توانند به منظور بهبود سبك تصميم گيري در اين افراد به اصلاح الگوهاي رابطه والد-فرزند و تنظيم هيجان اقدام نمايند.