اثر بخشي آموزش توانبخشي شناختي بر حافظه كاري بزرگسالان مبتلا به بيش فعالي-همراه با نقص توجه

مقدمه: اختلال نارسايي توجه/بيش فعالي در بزرگسالان بيشتر اوقات با مشكلات مرتبط با كاركردهاي اجرايي از جمله حافظه كاري بروز پيدا مي كند. پژوهش حاضرباهدف تعيين اثربخشي آموزش توانبخشي شناختي بر حافظه كاري بزرگسالان مبتلا به بيش فعالي-همراه با نقص توجه در سال 1399 انجام شد. روش كار: اين پژوهش نيمه تجربي با طرح پيش آزمون-پس آزمون-پيگيري با گروه كنترل بود.جامعه آماري شامل كليه دانشجويان  40-20 سال مبتلا به اختلال بيش فعالي/نقص توجه دانشگاه آزاد اسلامي واحد زنجان در سال 1399 بودند. نمونه شامل 24 دانشجو بود كه باروش نمونه گيري هدفمند انتخاب وبه روش تصادفي به دوگروه آزمايش و كنترل (12 نفر در هر گروه) تقسيم شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه جمعيت شناختي، مقياس رتبه بندي بيش فعالي همراه با نقص توجه بزرگسالان باركلي (2011) و آزمون حافظه وكسلر (1941) بود. آموزش توانبخشي شناختي شامل 18 تمرين آموزش نرم افزاري و 12 تمرين دستي (مداد- كاغذي) باتمركز برحافظه وتوجه بود كه در طي15جلسه 45 دقيقه اي به گروه آزمايش ارائه شد. داده هاي جمع آوري شده با استفاده از تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر و آزمون تعقيبي بونفرني در نرم افزار 24-SPSS تحليل شدند. يافته ها: نتايج نشان داد كه آموزش توانبخشي شناختي بر حافظه كاري،يادگيري كلامي، حافظه بينايي، تكرار ارقام و حافظه منطقي بزرگسالان مبتلا به بيش فعالي-همراه با نقص توجه در گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل تأثير معناداري داشته و اين تأثير در مرحله پيگيري نيز باقي مانده است (0.05 P). نتيجه گيري: نتايج نشان‌دهنده اثربخشي آموزش توانبخشي شناختي بر حافظه كاري بزرگسالان مبتلا به اختلال بيش فعالي همراه بانقص توجه بود، در نتيجه،روانشناسان باليني و درمانگران مي‌توانند از روش توانبخشي شناختي دركنار ساير روش‌هاي درماني براي بهبود حافظه كاري بزرگسالان مبتلا به اختلال بيش فعالي همراه بانقص توجه استفاده كنند.