مقايسه اثربخشي آموزش تاب آوري مثبت گرا و آموزش مبتني بر ذهني سازي در بهبود خود تنظيمي هيجاني و تعامل والد- فرزند در مادران كودكان كم توان ذهني

مقدمه: عقب ماندگي ذهني در كودكان منبع تنيدگي براي خانواده و مراقب است كه مي تواند به اختلال قابل‌ملاحظه در عملكرد اجتماعي – شغلي و آسيب به كيفيت زندگي مراقبين ‌شود. اين مطالعه با هدف مقايسه اثربخشي آموزش تاب آوري مثبت گرا و آموزش مبتني بر ذهني سازي در بهبود خود تنظيمي هيجاني و تعامل والد- فرزند در مادران كودكان كم توان ذهني انجام شد.روش كار: روش پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون – پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش حاضر در برگيرنده كليه مادران داراي كودكان كم توان ذهني شهر تبريز در سال 1401 بود. از بين افراد جامعه آماري، 45 نفر به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند و به روش تصادفي در سه گروه (هر گروه 15 نفر) گمارش شدند. ابزار گردآوري داده ها پرسشنامه خودتنظيمي هيجاني هافمن و كاشدان (2010) و پرسشنامه تعامل والد – فرزند  پيانتا (1994) بود. آموزش تاب آوري مثبت گرا و آموزش مبتني بر ذهني سازي در 8 جلسه 90 دقيقه اي اجرا شدند. تحليل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS.v21 و آزمون هاي تحليل كوواريانس چندمتغيره و آزمون تعقيبي حداقل تفاوت معنادار انجام شد.يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد آموزش تاب آوري مثبت گرا بر خودتنظيمي هيجاني (2.391=MD؛ 0.014=P) و تعامل والد- فرزند  (4.683=MD؛ 0.026=P) تأثير دارد. همچنين، آموزش مبتني بر ذهني سازي نيز بر خودتنظيمي هيجاني (4.257=MD؛ 0.001=P) و تعامل والد- فرزند (9.955=MD؛ 0.001=P) اثربخش بود. مقايسه اثربخشي مداخله ها نيز مبين آن بود به غير از خودتنظيمي هيجاني (0.05 P).نتيجه گيري: با توجه به نتايج پژوهش حاضر پيشنهاد مي شود آموزش مبتني بر ذهني سازي در اولويت برنامه هاي مداخله اي براي بهبود سلامت رواني مادران كودكان كم توان ذهني قرار گيرد.