اثربخشي رواندرماني روابط ابژهاي بر الگوهاي دلبستگي ناايمن زنان 25-30 ساله مبتلا به اختلال دو قطبي

مقدمه: اختلال دوقطبي از جمله اختلال‌هاي روانپزشكي شايع و ناتوان‌كننده است، كه ابعاد مختلف زندگي فردي، خانوادگي و اجتماعي فرد را متاثر مي‌سازد. هدف از پژوهش حاضر بررسي تاثير روان‌درماني روابط ابژه‌اي بر الگو هاي دلبستگي ناايمن زنان 25-30 ساله مبتلا به اختلال دوقطبي بود. روش: اين پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و پيگيري 2 ماهه، همراه با گروه كنترل بود. جامعه آماري را كليه زنان مبتلا به اختلال دو قطبي بستري در بيمارستان‌‌هاي روان پزشكي اصفهان در سال 1402-1401 تشكيل دادند. از ميان بيماران مراجعه كننده به بيمارستان روانپزشكي مدرس اصفهان، تعداد 40 زن مبتلا به اختلال دوقطبي به روش دردسترس و مبتني بر ملاك‌‌هاي ورود و خروج انتخاب شدند و به صورت تصادفي به دو گروه آزمايش و كنترل گمارده شدند(20=n). ابزار پژوهش پرسشنامه سبك‌‌هاي دلبستگي هازن و شيور (1987) بود. گروه آزمايش در معرض 16 جلسه 45 دقيقه اي روان‌درماني روابط ابژه‌اي مبتني بر پروتكل استادتر قرار گرفتند، در حالي كه گروه كنترل در ليست انتظار قرار داشتند. داده‌ها با استفاده از نرم افزار آماري 23 SPSS و با روش تحليل واريانس با اندازه گيري تكراري مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.يافته ها: نتايج حاصل از تحليل داده‌ها نشان داد كه بين ميانگين‌هاي تعديل شده دلبستگي ناايمن اجتنابي و دلبستگي ناايمن دوسوگرا در گروه آزمايش پس از اجراي مداخله تفاوت معناداري ايجاد شد و اين تفاوت تا مرحله پيگيري ادامه داشت(0.01 P).نتيجه گيري: با توجه به اثرگذاري روان‌درماني روابط ابژه‌اي بر الگوهاي دلبستگي ناايمن مي‌توان از اين روش درمان براي بهبود بيماران مبتلا به اختلال دوقطبي سود جست.