ارزيابي عوامل مؤثر بر فرسودگي شغلي و كيفيت زندگي كاري در پرسنل شاغل در شركت ملي حفاري ايران

سابقه و هدف: از ويژگي‏هاي سازمان سالم آن است كه سلامت جسمي و رواني كاركنان آن به همان اندازه مورد توجه و علاقه‌ي مديريت سازمان قرار گيرد كه توليد و بهره‌وري مورد تأكيد قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف ارزيابي عوامل مؤثر بر فرسودگي شغلي و كيفيت زندگي كاري در پرسنل شاغل در شركت ملي‏حفاري ايران انجام شد. مواد و روش‌‌ها: اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از نوع آميخته (كيفي‌كمي) و به روش پيمايشي انجام شد. جامعه‌ي آماري تحقيق در بخش كيفي، شامل تمام كارمندان خبره‌ي شاغل در شركت ملي حفاري ايران بود. حدود 20 نفر به روش اشباع نظري بدين منظور انتخاب شدند. در بخش كمي، از بين 19000 نفر، تعداد 385 نفر به روش تصادفي طبقه‌اي انتخاب شدند. ابزار سنجش وضعيت فرسودگي شغلي و كيفيت زندگي كاري پرسش‌نامه‌ي استاندارد مسلش (1981) و كيفيت زندگي‏ كاري والتون (1973) بود كه پايايي آن با روش آلفاي كرونباخ تأييد شد. يافته‌ها: يافته‌هاي تحقيق نشان داد شدت خستگي هيجاني 29.4 درصد، مسخ شخصيتي 49.6 درصد و عدم كفايت شخصي 17.6 درصد بود. همچنين، وضعيت مؤلفه‌ي كيفيت زندگي ‏كاري در كاركنان شركت ملي‏ حفاري ايران در پرداخت منصفانه و كافي 0.991±3.48، محيط ايمن و بهداشتي  0.021±3.52، تأمين فرصت رشد 0.184±3.15،  قانون‌گرايي  در سازمان  0.125±3.19،  وابستگي اجتماعي زندگي كاري 0.403±3.59، فضاي كلي زندگي 0.786±3.18، يكپارچگي و انسجام اجتماعي 0.654±3.06 و توسعه‌ي قابليت‌هاي انساني  0.368±3.26 است. به‌علاوه، تحليل رگرسيون نشان داد كه فرسودگي شغلي بر كيفيت زندگي كاري پرسنل شاغل در شركت ملي حفاري ايران تأثيري منفي دارد. نتيجه‌گيري: وابستگي اجتماعي به زندگي كاري يكي از عوامل مؤثر بر كيفيت زندگي كاري است و عوامل فردي از جمله عواملي هستند كه مي‏توانند فرسودگي شغلي را در محيط كار تقويت كنند.