مطالعه‌ي اثر پرتوگيري مزمن در ساكنان مناطق با پرتوزايي طبيعي بالا در شهر رامسر با استفاده از روش سيتوژنتيكي سنجش هستك

تأثير پرتوگيري مزمن بر ساكنين مناطق با پرتوزايي طبيعي بالا در شهر رامسر، با استفاده از روش سيتوژنتيك سنجش هستك هاي متوقف شده در مرحله سيتوكينز و مقايسه ي نتايج ميان دو گروه مورد مطالعه و كنترل، مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان داد اختلاف معني داري (0/001 P) در ميانگين فركانس هستك هاي شمارش شده در لنفوسيت هاي خون محيطي گروه مورد مطالعه (ساكن در منطقه ي با پرتوزايي طبيعي بالاي شهر رامسر) و گروه كنترل (ساكن در شهر تنكابن) وجود دارد. هم چنين، بعد از پرتودهي نمونه ها، گروه كنترل، افزايش بيش تري را در فركانس هستك ها نسبت به گروه مورد مطالعه نشان داد و اين امر، شاهدي بر وجود پديده پاسخ تطبيقي پرتوي، در ساكنين مناطق با پرتوزايي طبيعي بالا در شهر رامسر مي باشد. همبستگي ميان فركانس هستك ها و سن، در گروه كنترل بيش تر از گروه مورد مطالعه مشاهده شد.