ارزيابي عوامل مؤثر در پيوندزني مونومرهاي عاملي بر سطح ميكروالياف توخالي پلي پروپيلن با روش‌هاي پروكسايش و پرتودهي هم‌زماني گاما

يكي از كارامدترين و مفيدترين روش‌ ها براي اصلاح سطحي پليمرها جهت كاربردهاي خاصي مانند توليد جاذب‌ها، پيوندزدن مونومرهاي عاملي مؤثر بر روي پليمرها است. در اين كار پژوهشي، پيوندزني مونومرهاي اكريلونيتريل و متاكريليك اسيد روي سطح ميكروالياف توخالي از جنس پلي‌پروپيلن با استفاده از روش‌هاي پروكسايش و پرتودهي هم‌زماني گاما و عوامل مؤثر بر آن از قبيل دزهاي پرتودهي و غلظت مونومرهاي عاملي مورد بررسي قرار گرفت. بالاترين ميزان پيوندزني 81.2‌% و مربوط به روش پرتودهي هم‌زماني با دز پرتودهي kGy 45 بود كه در غلظت مونومري 40‌% و در حضور نمك بازدارنده ي فريك كلرايد با غلظت 0.2‌% انجام شد. استفاده از نمك مور در روش هم‌زماني به‌دليل انحلال كم آن در محيط آلي محلول تأثير كم‌تري در جلوگيري از واكنش جانبي جور پليمري شدن داشته و بالاترين ميزان پيوندزني به‌دست آمده براي آن 33.62‌% بود كه با به‌كار بردن 0.2‌% نمك مور در دز پرتودهي kGy 40 به‌دست آمد. طيف‌بيني مادون قرمز از نمونه ‌هاي پيوندزني شده نتايج محاسبه‌ ي درصدهاي پيوندزني با روش وزن‌ سنجي را مورد تأييد قرار داد. هم‌چنين نتايج نشان داد كه روش پروكسايش با شرايط پرتودهي موجود در مركز تابش گاماي سازمان انرژي اتمي، روش مؤثري براي اين پيوندزني نيست.