تدوين الگوي رشد پس از ضربه در بيماران سازگار با سوختگي

پژوهش حاضر با هدف تدوين الگوي رشد پس از ضربه در بيماران سازگار با سوختگي انجام شد. روش پژوهش كيفي از نوع نظريۀ زمينه‌اي بود و جامعۀ آماري پژوهش بيماران سوختگي بودند كه از طريق انجمن حمايت از بيماران سوخته (ققنوس)، درمانگاه و بيمارستان شهيد مطهري در سال 1399 شناسايي و به پژوهشگران معرفي شدند. روش نمونه‌گيري ابتدا به صورت هدفمند انجام شد و به‌تدريج به صورت نمونه‌گيري نظري ادامه يافت. حجم نمونه بر اساس روش اشباع نظري داده‌ها 15 نفر شد كه مورد مصاحبه قرار گرفتند. براي غربالگري از پرسش‌نامه رشد پس از ضربه استفاده شد و كساني كه نمرۀ بالاتر از ميانگين در اين مقياس كسب كردند و ساير ملاك‌هاي ورود را داشتند، انتخاب شدند. كليۀ مصاحبه‌ها با رويكرد تحليل محتواي گرانهيم و لاندمن و با كدگذاري باز، محوري و انتخابي مورد تحليل قرار گرفت. يافته‌ها در ارتباط با مفاهيم تشكيل‌دهندۀ رشد پس از ضربه شامل مفاهيم اصلي باورهاي مثبت ديني و نگاه جديد به زندگي بود، يافتۀ دوم در ارتباط با عوامل تأثيرگذار (موانع و تسهيل‌كننده‌ها) رشد پس از ضربه نشان داد كه موانع شامل مفاهيم اصلي واكنش‌هاي جامعه، محدوديت‌هاي فردي، اختلال در سبك زندگي و حالات رواني فردي و تسهيل‌كننده‌ها شامل حمايت چندكانوني، ديگرخواهي، انگيزش، الگوسازي، امنيت ذهني و اجتماعي، تعامل پويا با ديگران بود. يافتۀ آخر پژوهش در ارتباط با چگونگي فرايند رشد پس از ضربه در بيماران سوختگي نشان داد كه اين فرايند شامل مفاهيم اصلي تحولات مثبت، تغييرات معنوي و توان شخصي (تاب‌آوري) است. نتايج حاصل از اين پژوهش مي‌تواند به‌عنوان الگويي براي تدوين مداخله‌هاي درماني و توان‌بخشي منطبق با بافت فرهنگي موجود براي بيماران سوختگي مورد استفاده قرار گيرد.