سرمايه‌گذاري مستقيم خارجي (FDI) و توسعه پايدار ايران بعد از انقلاب اسلامي

زمينه و هدف: سرمايه‌گذاري مستقيم خارجي (FDI) علاوه بر مزيت‌هايي كه با خود به همراه دارد، به‌عنوان يكي از مهم‌ترين منابع دولت‌ها براي دستيابي به اهداف اسناد توسعه‌اي است. با توجه به نقش FDI در اقتصاد، هدف از اين مقاله، مروري بر وضعيت FDI در ايران و شناسايي نقاط ضعف و قوت آن است.مواد و روش: اين مقاله از نوع توصيفي تحليلي مي‌باشد. مواد و داده‌ها كيفي است و از فيش‌برداري در گردآوري مطالب استفاده شد.ملاحظات اخلاقي: در نگارش مقاله اصالت متون، صداقتداري و امانتداري شده است. يافته‌ها: علي‌رغم تدوين شش برنامه 5 ساله توسعه‌اي در كشورمان پس از انقلاب اسلامي، مقايسه ميزان منابع پيش ‌بيني ‌شده در منابع توسعه‌اي از محل سرمايه‌گذاري خارجي با ميزان منابع تحقق‌يافته از اين محل، نشان مي‌دهد كه درصد اندكي از منابع پيش ‌بيني ‌شده در اين برنامه‌ها تحقق‌يافته است.نتيجه: ادامه حضور و رقابت‌پذيري كشورمان در حوزه سرمايه‌گذاري خارجي، علاوه بر قواعد بين‌المللي، نيازمند دستيابي به الگويي مشخص و كاربردي براي تحقق توسعه ملي است. لذا عدم تحقق اين مهم در اسناد بالادستي با وجود قرار گرفتن در منطقه ژئوپليتيكي، برخورداري از منابع اوليه نفت و گاز و بازار نسبتاً بزرگ، لزوم بازنگري جدي در سياست‌هاي راهبردي و توسعه‌اي در اين حوزه را صدچندان مي‌كند.