طراحي الگوي آموزش مجازي درس تربيت بدني در آموزش و پرورش ايران

هدف پژوهش حاضر طراحي الگو آموزش مجازي درس تربيت بدني در آموزش و پرورش ايران است. روش پژوهش به شيوه كيفي و مبتني بر تحليل مضمون يا تم بود. براي جمع آوري داده ها از روش مصاحبه نيمه ساختار يافته استفاده شد. تجزيه و تحليل اطلاعات به روش گليزر (1992) انجام گرفت. مشاركت كنندگان پژوهش، 14 كارشناسان عضو فدراسيون ورزش دانش‌آموزي، اساتيد بلندپايه دانشگاهي و افراد داراي سمت سازماني همچون معاونت تربيت‌بدني و سلامت وزارت آموزش‌وپرورش را در بر مي‌گيرد و نمونه گيري تا دستيابي به اشباع نظري ادامه يافت. بعد از كدگذاري مرحله به مرحله، تعداد تعداد كل كدهاي كه به ثبت رسيده است معادل 32 كد، تعداد كل توافقات بين كدها معادل 12 كد مي باشد. جهت تجزيه و تحليل داده ها در مرحله كيفي از تحليل مضمون يا تم استفاده شد. نتايج تحقيق نشان داد كه طراحي الگو آموزش مجازي درس تربيت بدني در آموزش و پرورش ايران شامل مشكلات برگزاري درس تربيت بدني در فضاي مجازي، نبود نظارت و تمركز حواس در آموزش مجازي، عدم شكل گيري ارتباط مناسب بين استاد و دانشجويان، پوشش كلاس‌هاي مجازي، مسائل اقتصادي، ضعف تكنولوژي نرم افزاي و سخت افزاري، مشكلات اينترنتي و زير ساختي آن، فوايد فناوري اطلاعات در آموزش مجازي، خصوصيات برتر آموزش مجازي، ضعف در برقراري دوستي و ارتباط، شناخت ناكافي از فضا و قابليت‌هاي آموزش مجازي، مشكلات آموزش مجازي درس تربيت بدني، ضعف در ارتباطات شبكه‌اي و موانع زير ساختي، بهره گيري از فناوري هاي نوين آموزشي، مشكلات يادگيري آموزش مجاري، قابليت هاي آموزش مجازي و دلايل اهميت و برتري آموزش مجازي بود