ارائه‌ مدل عوامل مؤثر بر توسعه گردشگري علمي در نظام آموزش عالي ايران: يك مطالعۀ ساختاري تفسيري

پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل عوامل مؤثر بر توسعه گردشگري علمي در نظام آموزش عالي ايران انجام شد. روش پژوهش، مطالعه موردي از نوع مدل سازي بود. جامعه‌ي آماري پژوهش، خبرگان آشنا به حوزه گردشگري علمي شامل اعضاي هيأت علمي دانشگاه هاي ايران بودند كه به صورت نمونه گيري هدفمند 37 نفر انتخاب شدند. ابزار جمع آوري اطلاعات شامل اسناد، مصاحبه و پرسشنامه محقق ساخته بود و براي تجزيه و تحليل داده ها از تكنيك مدل سازي ساختاري تفسيري استفاده شد. در گام اول با بررسي ادبيات پژوهش به شيوۀ مرور نظام مند و همچنين از طريق مصاحبه با صاحب نظران و به رويكرد اسقرايي عوامل مؤثر بر گردشگري علمي در آموزش عالي استخراج شد و در گام دوم با استفاده از تكنيك 6 مرحله اي مدل سازي ساختاري- تفسيري، مدل مورد نظر استخراج گرديد. نتايج به دست آمده نشان داد كه 9 عامل اصلي مؤثر بر شكل گيري گردشگري آموزش عالي در ايران به ترتيب تأثيرگذاري عبارتند از: تبادلات سياسي پويا با جهان در سطح ملي، وجود سياست گذاري هاي كلان ملي در حوزه تعامل دانشگاهي، تسهيل فرايند پذيرش در ابعاد سياسي و اداري، وجود زيرساخت هاي اقتصادي و فني براي دانشجويان خارجي، سطح زبان بين المللي اعضاي هيأت علمي و كاركنان و ساختار آموزش عالي پويا و پذيرنده، وجود احساس امنيت در ابعاد اجتماعي، امنيتي و سياسي براي دانشجويان خارجي و عوامل برند بودن دانشگاه ها و معرفي و ارائۀ جاذبه هاي تاريخي، فرهنگي و مذهبي به جهانيان.