اثر حاد خستگي نروماسكولار بدنبال سرد كردن مفصل بر كنترل پاسچرال و كينماتيك زانو حين حركت فرود-پرش (با ‏رويكرد پيشگيري از آسيب) ‏

هدف:آسيب هاي اندام تحتاني در رشته هاي ورزشي داراي حركات پلايومتريك كه خستگي نروماسكولار (Neuromuscular) بيشتري را ايجاد مي كند، بيشتر رخ مي دهد كه در ميان روش هاي درماني، سرمادرماني به عنوان يك روش فوري درمان بعد از آسيب حين رويدادهاي ورزشي، كاربرد بسياري دارد. از آنجايي كه سردكردن مفصل در حالت خستگي، ممكن است ريسك ابتلا به آسيب مجدد را در فرد حين برگشت به رقابت افزايش دهد،  بنابراين، هدف از انجام پژوهش حاضر بررسي تأثير حاد خستگي نروماسكولار بدنبال سردكردن مفصل بر كنترل پاسچرال (Postural) و كينماتيك زانو حين حركت فرود-پرش مي باشد.روش بررسي:پژوهش حاضر، از نوع كاربردي بوده كه به روش نيمه تجربي انجام گرفت. جامعه آماري پژوهش حاضر، دانشجويان دختر تمرين كرده رشته تربيت بدني بودند كه از بين آن ها تعداد 40 نفر سالم كه حداقل دوسال از مدت تحصيلشان گذشته باشد و در رشته هاي واليبال و بسكتبال فعال بودند و حداقل 3 جلسه در هفته فعاليت ورزشي داشتند و در شش ماه گذشته آسيب در اندام تحتاني نداشتند، به صورت هدفمند و داوطلبانه انتخاب شدند كه به شكل تصادفي در سه گروه تجربي و يك گروه كنترل (هر گروه 10 نفر) قرار گرفتند. اندازه گيري ها در سه زمان (پيش آزمون، پس آزمون اول و پس آزمون دوم) انجام شد. از صفحه نيرو (Bertec 40*60 USA) براي ثبت داده هاي مركز فشار و از الكتروگونيامتر (Biometrics) براي ثبت دامنه حركتي حين حركت فرود-پرش تك پا به طور همزمان استفاده شد. سرمادهي به مدت 20 دقيقه (براي گروه سرمادهي و سرمادهي پس از خستگي) و پروتكل خستگي (براي گروه خستگي و سرمادهي پس از خستگي) شامل انجام پرش هاي مكرر در جهات مختلف از سكوي 20 سانتي متري بود. در گروه سرمادهي پس از خستگي، آزمودني ها ابتدا پروتكل خستگي را انجام داده، سپس بلافاصله سرمادهي مفصل زانو اعمال شد. تمامي متغيرها قبل از اعمال مداخله ها، بلافاصله پس از آن ها (پس آزمون اول) و 20 دقيقه بعد از آن ها (پس آزمون دوم) در تمام گروه ها اندازه گيري شدند. از آزمون تحليل واريانس با داده هاي تكراري، در سطح معناداري 0/05 p جهت تجزيه و تحليل داده ها با نرم افزار SPSS استفاده شد.يافته ها:مشخص شد كه در مرحله اكسنتريك (Eccentric) ميانگين تغييرات COPx در همه گروه ها از پس آزمون اول به پس آزمون دوم افزايش معنا دار داشته (0/01=p)، اما ميانگين تغييرات COPX و COPy بين گروه ها تفاوت معنا داري را نشان ندادند(0/05 p). همچنين، زاويه زانو در زمان تماس (Knee Angle of Landing; KAL) در افراد تمرين كرده از پيش آزمون به پس آزمون اول در تمام گروه ها كاهش معنادار  داشته است (0/04=p)، اما تغييرات زاويه زانو زمان تماس و پرش و ماكزيمم زاويه زانو بين گروه ها معنادار نبود (0/05 p).نتيجه گيري:بر اساس نتايج بدست آمده از پژوهش، به نظر مي رسد، سرمادهي به صورت سطحي (با استفاده از كيسه يخ) بعد از خستگي نروماسكولار، مشابه با شرايطي كه در رويدادها و مسابقات ورزشي وجود دارد، بر عملكرد بيومكانيكي اندام تحتاني و تعادل افراد ورزشكار، تأثير معناداري ندارد. لذا، سرمادهي موضعي مفصل، به عنوان يك روش درماني فوري كه داراي فوايد و آثار مثبت فيزيولوژيكي زيادي، براي كاهش عوارض حاد ناشي از آسيب مي باشد، حتي با وجود كاهش دماي موضعي مفصل و در شرايطي كه ورزشكار خسته است، خطر جدي براي ورزشكاران حين برگشت به فعاليت ايجاد نمي كند و احتمال آسيب ديدگي مجدد نيز در آن ها بعد از سرمادهي در شرايط خستگي، وجود ندارد.