تأثير هشت هفته تمرينات ضد جاذبه سويينگ بر توانايي عملكرد راه رفتن و اندام فوقاني در زنان مبتلا به مالتيپل ‏اسكلروزيس با ناتواني متوسط

هدف:يكي از اصلي ترين مشكلات بيماران مبتلا به مالتيپل اسكلروزيس كاهش توانايي در عملكرد راه رفتن، هماهنگي و همچنين ضعف عضلاني است كه در اثر اختلالات عصبي-عضلاني ايجاد شده و منجر به محدوديت در عملكرد اندام فوقاني و تحتاني مي شود. هدف از اين تحقيق بررسي ميزان اثر تمرينات سويينگ بر عملكرد راه رفتن و اندام فوقاني بيماران مبتلا به مالتيپل اسكلروزيس با ناتواني متوسط مي باشد.روش بررسي:هجده بيمار مبتلا به مالتيپل اسكلروزيس با ميانگين سني 3/74±36/55 سال، ميانگين قد 4/01±164/66 سانتي متر و وزن 5/34±66/48 كيلوگرم و 13 بيمار با ميانگين سني 82/4±34/37 سال، قد 91/4±166/76 سانتي متر و وزن 6/32±66/66 كيلوگرم كه هر دو گروه با شاخص ناتواني 6/5‏≥‏EDSS‏≥‏4/5 بودند به صورت تصادفي به دو گروه تجربي و كنترل تقسيم شدند. گروه تجربي به مدت هشت هفته به انجام تمرينات سويينگ در باشگاه پرداختند و گروه كنترل به فعاليت هاي عادي روزانه خود بدون هيچ گونه محدوديت و مطابق با مداخلات فيزيوتراپي پزشك مربوطه به فعاليت پرداختند. يافته‌ ها:مطابق نتايج بدست آمده توانايي عملكرد اندام فوقاني با توجه به بررسي روند عملكرد بيماران در چهار زمان تست گيري (0/001=p) مي باشد. همچنين در عملكرد راه رفتن نيز بين چهار زمان تست گيري تفاوت معناداري مشاهده شد (0/001=p). بين گروه تجربي و گروه كنترل نيز در بخش عملكرد اندام فوقاني (0/001=p) و عملكرد راه رفتن تفاوت معناداري مشاهده شد (0/001=p).نتيجه گيري:با توجه به موثر بودن تمرينات منتخب سويينگ مي توان از ابزار باشگاهي سويينگ به عنوان يك مداخله باليني جهت بازتواني و بهبود فاكتورهاي عصبي عضلاني بيماران مبتلا به مالتيپل اسكلروزيس با در نظر گرفتن درجه ناتواني افراد استفاده كرد و با توجه به بررسي ميزان پيشرفت و تغييرات عملكرد بيماران از هفته چهارم تمرينات و مشاهده بهبودي، مي توان شروع اثربخشي پروتكل تمريني را با در نظر گرفتن محدوده ناتواني بيماران ام اس تا حدود زيادي مشخص كرد.