مقايسه تاثير تمرينات ثبات مركزي در سطح پايدار و ناپايدار بر استقامت تنه و مكانيك فرود ورزشكاران زن ‏داراي نقص تنه ‏

هدف‌‌‌‌‌:‌‌‌‌‌هدف از پژوهش حاضر مقايسه تاثير تمرينات ثبات مركزي در سطح پايدار و ناپايدار بر استقامت ناحيه مركزي و مكانيك فرود ورزشكاران زن داراي نقص تنه با استفاده از سيستم امتيازدهي خطاي فرود بود‌‌‌‌‌.‌‌‌‌‌روش بررسي:‌‌‌‌‌30 ورزشكار زن داراي نقص تنه استان گيلان شهر رشت در اين تحقيق شركت كردند و به دو گروه تجربي (ثبات مركزي در سطح پايدار و ناپايدار) تقسيم شدند‌‌‌‌‌.‌‌‌‌‌ آزمون ‌هاي استقامت ناحيه مركزي و سيستم امتيازدهي خطاي فرود براي ارزيابي بيومكانيك پرش-فرود در پيش آزمون و پس آزمون به عمل آمد‌‌‌‌‌.‌‌‌‌‌ گروه‌ هاي تجربي6 هفته تمرينات را انجام دادند‌‌‌‌‌. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از روش آناليز واريانس با اندازه هاي تكراري و آزمون تعقيبي بونفروني در سطح خطاي پنج درصد و با استفاده از نسخه ي 22 نرم افزار SPSS انجام شد.يافته ‌ها:‌‌‌‌‌نتايج نشان داد تغيير امتيازات آزمون هاي مرتبط با استقامت تنه و مكانيك فرود بعد از شش هفته تمرين در هر دو گروه تمرينات سطح پايدار و ناپايدار معنادار بود (0/05 p). پس از انجام تمرينات تفاوت بين گروهي بجز در آزمون پلانگ ار شكم (0/05 p) در ساير آزمون ها معنادار بود (0/05 p) و در ورزشكاران گروه تمرينات سطح ناپايدار عملكرد بهتري مشاهده شد.نتيجه ‌‌‌‌‌گيري‌‌‌‌‌:‌‌‌‌‌تمرينات ثبات مركزي در سطح پايدار و ناپايدار در ورزشكاران زن با نقص تنه ‌مي ‌تواند سبب بهبود استقامت و مكانيك فرود و بتواند با حذف و تعديل عوامل بيومكانيكي خطر آفرين آسيب رباط متقاطع قدامي شود كه اين تاثير با انجام تمرينات در سطح ناپايدار بيشتر است‌‌‌‌‌.