تأثير تمرينات حركتي ريتميك بر حافظه ديداري - فضايي، انعطاف‌پذيري شناختي و تعادل كودكان مبتلابه ‏اختلال طيف اوتيسم

هدف:به نظر مي رسد انجام ورزش و فعاليت بدني مي تواند به عنوان يك مداخله مؤثر جهت بهبود مشكلات حركتي و شناختي كودكان طيف اوتيسم مدنظر قرار گيرد. در همين راستا هدف از پژوهش حاضر بررسي تأثير تمرينات حركتي ريتميك بر حافظه ديداري - فضايي، انعطاف‌پذيري شناختي و تعادل كودكان مبتلا به اختلال طيف اوتيسم بود.روش بررسي:جامعه آماري شامل كودكان مبتلا به اختلال طيف اوتيسم شهرستان يزد بود كه از بين آن‌ها 20 نفر (10 نفر گروه تجربي، 10 نفر گروه كنترل) با دامنه سني 10 تا 12 سال انتخاب و با انجام آزمون بلوك‌هاي كرسي (حافظه ديداري-فضايي)، دسته‌بندي كارت‌هاي ويسكانسين (انعطاف‌ پذيري شناختي)، آزمون لك‌لك اصلاح‌ شده (تعادل ايستا) و راه رفتن پاشنه – پنجه (تعادل پويا) به‌صورت پيش‌آزمون- پس‌آزمون در اين پژوهش شركت كردند. گروه تجربي به مدت 10 جلسه به‌صورت 2 جلسه در هفته تمرينات حركتي ريتميك را دريافت كردند و گروه كنترل به فعاليت‌هاي روزمره خود پرداختند. تحليل داده ها با استفاده از آزمون آنواي مركب در سطح معني‌داري 0/05 p  انجام شد.يافته‌ ها:نتايج نشان داد كه تمرينات حركتي ريتميك باعث بهبود حافظه ديداري– فضايي (1/16±23/1)، انعطاف‌پذيري شناختي (71/12±18/3) و تعادل پويا (1/18±13/21) كودكان مبتلا به اختلال طيف اوتيسم شد(0/05 p)، اما بر تعادل ايستا (0/50±1/10)  اثر معني‌داري نداشت (0/05 p).نتيجه ‌گيري:با توجه به يافته‌هاي پژوهش حاضر مي‌توان از تمرينات حركتي ريتميك به‌عنوان مداخله‌ اي مناسب براي بهبود مشكلات حركتي و شناختي كودكان طيف اوتيسم استفاده كرد.