بررسي احتمال تجمعي رخداد رتينوپاتي بيماري ديابت نوع 2 با استفاده از آناليز بقاء در شهر زاهدان

مقدمه و هدف: ديابت بيماري شايعي است كه با ايجاد عوارض چشمي منجر به كاهش بينايي و كوري مي گردد. رتينوپاتي ديابتي يكي از عوامل اصلي نابينايي در جهان محسوب مي شود. شناخت پيش بيني زمان رخداد اين عارضه در افراد ديابتي از اولويت هاي بهداشتي جامعه است، هدف اين مطالعه تعيين احتمال تجمعي رخداد رتينوپاتي ديابت با استفاده از آناليز بقا بود.مواد و روش ها: اين مطالعه از نوع كوهورت تاريخي به روش آناليز بقا بوده كه به صورت توصيفي تحليلي در سال 1399 انجام شد. حجم نمونه لازم 410 بيمار برآورد شد. داده ها با استفاده از نرم افزار Spss -v22 و با استفاده از آزمون هاي توصيفي و روش كاپلان ماير و مدل خطرات متناسب كاكس بقا تحليل شد.يافته ها: به طور كلي نتايج اين مطالعه نشان داد كه 103 نفر (25.13 درصد) از مراجعين مبتلا به رتينوپاتي بودند. ميانه زمان بقاء(ماه) با متغيرهاي وضعيت ازدواج، قند خون ناشتا، مصرف دخانيات، هموگلوبين A1c و چربي خون ارتباط دارد (0.05 P). متغير هاي قند خون ناشتا، A1C و قند خون دو ساعته در مدل نهايي رگرسيون كاكس باقي مانده اند.نتيجه گيري: يافته هاي اين مطالعه نشان داد شيوع رتينوپاتي در شهر زاهدان نسبتا بالا بوده و تاثير بسزايي دركاهش زمان بقا عوارض دارد. توصيه مي گردد كه بيماران ديابتي قند خون و چربي خون خود را به طور دقيق كنترل نمايند. كنترل ديابت، افزون بر كاهش مرگ و مير ناشي از ديابت مي تواند بار ناشي از ديگر بيماري ها را بكاهد.