بررسي ماركرهاي تشخيصي آزمايشگاهي كليوي و انعقادي در ديابت نوع يك, نوع دو و ديابت بارداري

مقدمه و هدف: ديابت يك بيماري متابوليك بوده كه شيوع آن در جهان رو به افزايش است. هدف پژوهش حاضر بررسي ماركرهاي تشخيصي آزمايشگاهي در ديابت نوع يك، دو و ديابت بارداري مي باشد.مواد و روش ها: مطالعه حاضر يك مطالعه تحليلي- مقطعي مي باشد كه با مراجعه به بخش مدارك پزشكي بيمارستان هاي آموزشي دانشگاه علوم پزشكي آبادان اطلاعات دموگرافيك و آزمايشگاهي بيماران مبتلا به ديابت نوع يك، دو و ديابت بارداري بستري شده در سال 1398 موجود در سيستم اطلاعات بيمارستاني دريافت شد. انتخاب نمونه ها به صورت تصادفي و فقط با توجه به تشخيص آن ها بود. اطلاعات بر اساس تاريخ پذيرش، فاكتورهاي تشخيصي آزمايشگاهي، جنس، سن، نوع بيماري مرتب شده  و در نرم افزار اكسل ثبت شدند و داده هاي تكراري حذف شدند. تجزيه و تحليل داده‌ها توسط نرم افزار SPSS نسخه 16 انجام شد و 0.05 P از نظر آماري معني‌دار تلقي شد. يافته ها:  در پژوهش حاضر ميانگين هماتوكريت در ديابت نوع يك، دو و ديابت بارداري پايين تر از نرمال بود. ميانگين هموگلوبين در ديابت نوع دو و ديابت بارداري پايين تر از حد نرمال بود. ميانگين BUN،كراتينين،  INR و PT در ديابت نوع 2 بالاتر از محدوده نرمال بود.  همچنين مقدار BUN و كراتينين در مردان بالاتر از مقدار نرمال و بيشتر از زنان بود. در ديابت نوع يك ميانگين كراتينين و BUN در گروه سني بالاتر از 60 سال بالاتر از نرمال بود. ميانگين فاكتورهاي آزمايشگاهي مورد مطالعه در ديابت بارداري نسبت به ديابت نوع يك و ديابت نوع دو اختلاف معني داري را نشان دادند. نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه ديابت نوع يك و دو در زنان نسبت به مردان بيشتر مشاهده مي شود و بيماري ديابت با عوارض و خطرات بسياري براي مبتلايان همراه است از جمله آنمي، عوارض كليوي و مشكلات انعقادي كه در نتيجه ي افزايش قند خون در اين افراد بروز مي نمايد و در سنين بالا اين عوارض شديدتر مي باشد. با غربالگري، بررسي و تشخيص به موقع مي توان به كاهش و درمان اين عوارض در افراد مبتلا به ديابت كمك كرد.