اثر بخشي درمان شناختي رفتاري بر كاهش نشانه‌هاي اضطراب سلامت در بيماران ديابتي نوع دو

مقدمه و هدف: ديابت نوع دو به عنوان يكي از بيماري‌هاي شايع، زمينه‌ساز بروز اختلال‌هاي رواني و چالش‌هاي متعددي در ابعاد مختلف رواني و اجتماعي مي‌شود لذا هدف از پژوهش حاضر اثر بخشي درمان شناختي رفتاري بر كاهش نشانه‌هاي اضطراب سلامت در بيماران ديابتي نوع دو است.مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نظر هدف از نوع پژوهش‌هاي كاربردي و از نظر نحوه گردآوري داده‌ها از نوع پژوهش‌هاي شبه آزمايشي با پيش‌آزمون و پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه بيماران داراي ديابت نوع دو در مراكز درماني شهر تهران كه از ميان آن‌ها نمونه‌اي به حجم ۳۰ نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش مقدمه و هدف: ديابت نوع دو به عنوان يكي از بيماري‌هاي شايع، زمينه‌ساز بروز اختلال‌هاي رواني و چالش‌هاي متعددي در ابعاد مختلف رواني و اجتماعي مي‌شود لذا هدف از پژوهش حاضر اثر بخشي درمان شناختي رفتاري بر كاهش نشانه‌هاي اضطراب سلامت در بيماران ديابتي نوع دو است.مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نظر هدف از نوع پژوهش‌هاي كاربردي و از نظر نحوه گردآوري داده‌ها از نوع پژوهش‌هاي شبه آزمايشي با پيش‌آزمون و پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه بيماران داراي ديابت نوع دو در مراكز درماني شهر تهران كه از ميان آن‌ها نمونه‌اي به حجم ۳۰ نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش 15 و كنترل(۱۵) تقسيم شدند.گروه آزمايش، تحت درمان قرار گرفتند و گروه كنترل برنامه‌اي را دريافت نكرد. مقياس اضطراب سلامت توسط سالكوسكيس و همكاران به عنوان ابزار پژوهش استفاده شد. ملاك‌هاي ورود شامل رضايت آگاهانه، عدم گذراندن آموزش مشابه، دامنه سني ۳۰ تا ۵۵ سال و ملاك‌هاي خروج شامل داشتن غيبت بيش از دو جلسه، عدم تمايل به ادامه همكاري، وجود اختلالات روان‌پزشكي بود. تجزيه و تحليل داده‌ها در دو بخش توصيفي و آمار استنباطي انجام پذيرفت.يافته ها: يافته‌هاي پژوهش حاضر نشان داد كه درمان شناختي رفتاري بر كاهش نشانه‌هاي اضطراب سلامت در بيماران ديابتي نوع دو اثر بخش بود.نتيجه گيري: با توجه به نتايج بدست آمده مي‌توان نتيجه گرفت كه درمان شناختي رفتاري بر كاهش نشانه‌هاي اضطراب سلامت در بيماران ديابتي نوع دو اثر بخش بوده لذا استفاده و به كارگيري در فرايند درمان و آموزش پيشنهاد مي‌گردد. و كنترل(۱۵) تقسيم شدند.گروه آزمايش، تحت درمان قرار گرفتند و گروه كنترل برنامه‌اي را دريافت نكرد. مقياس اضطراب سلامت توسط سالكوسكيس و همكاران به عنوان ابزار پژوهش استفاده شد. ملاك‌هاي ورود شامل رضايت آگاهانه، عدم گذراندن آموزش مشابه، دامنه سني ۳۰ تا ۵۵ سال و ملاك‌هاي خروج شامل داشتن غيبت بيش از دو جلسه، عدم تمايل به ادامه همكاري، وجود اختلالات روان‌پزشكي بود. تجزيه و تحليل داده‌ها در دو بخش توصيفي و آمار استنباطي انجام پذيرفت. يافته ها: يافته‌هاي پژوهش حاضر نشان داد كه درمان شناختي رفتاري بر كاهش نشانه‌هاي اضطراب سلامت در بيماران ديابتي نوع دو اثر بخش بود. نتيجه گيري: با توجه به نتايج بدست آمده مي‌توان نتيجه گرفت كه درمان شناختي رفتاري بر كاهش نشانه‌هاي اضطراب سلامت در بيماران ديابتي نوع دو اثر بخش بوده لذا استفاده و به كارگيري در فرايند درمان و آموزش پيشنهاد مي‌گردد.